Ciciki i inne ogony

Nie, nie wzięłam sobie kozy na wychowanie:) Te małe kózki wraz z ich rodzinami spotkałyśmy nad Wisłą w Kazimierzu udając się pieszo na przeprawę promową. Stado kóz pasło się na wałach, a miły pan właściciel sprzedawał kozie mleko i sery. Chyba dobrze mu szło, bo miał już prawie wszystko wyprzedane, więc zakupów nie zrobiłam.

Przepłynęłyśmy promem na drugą stronę Wisły i pieszo poszłyśmy do Janowca zwiedzać zamek.

A teraz o tych ogonach... Jak wiecie mam psa znajdę. Jutro minie mam rok wspólnego życia:) Piesa śpi kiedy ja śpię, nie zrywa się o świcie. Lubi chodzić na długie wycieczki. Jest wesoła i grzeczna. Drażni mnie tylko psia sierść na podłodze, ale jakoś to trzeba przeżyć...:)  Rozumie, że sypialnia, salon i łazienka to nie są miejsca dla psa. Rozumie, że nie wchodzi się na kanapy. Tak więc nie narzekam. Dogadujemy się:) 

Mam też kota Lucjana. 2 listopada minęło nam trzy lata razem. Kot jest wielki, kocisko takie. Wolno mu spać w pańci łóżku i z tego korzysta:) Całą wiosnę się strasznie włóczył, ale mu nagle przeszło i trzyma się domu. Z Luką żyją w zgodzie, ale bez spoufalania się, kot ma swoją godność:) Potrafi czasem przylać Luce, jak ją weźmie na zabawę, a kot akurat chce się wylegiwać.

Miesiąc temu pisałam, że koło domu kręci się mały rudy kotek. Kręcił się tak chyba z tydzień. Coraz bardziej brudny i chudy. W końcu któregoś wieczoru, gdy temperatura spadła do minus dwa, wpuściłam go do domu i już tak został:) Jest kotkiem specjalnej troski:) Jakiś taki ufny i naiwny, pozbawiony sprytu i cwaniactwa:) Na razie nawet na dwór nie chodzi, boi się wyjść z domu. 

Bardzo się zaprzyjaźnił z Luką.  Lucjan jak to Lucjan, raz się kotkowi pozwoli ze sobą spoufalić, raz warczy.  Jednak wrogości nie ma. Pewnego dnia odwiedził mnie sąsiad. Zobaczył kotka i pyta: nowy nabytek ? Ano tak, mówię, ale może komuś ze wsi zginął, jeszcze popytam. A sąsiad na to, że to nie jest kot nikogo ze wsi i że widział, jak na skrzyżowanie na wsi w pierwszym tygodniu października podjechała autem jakaś elegancka kobieta i wygarnęła z samochodu kilka kotków, po czym odjechała. O żesz!

No to mam drugiego kota - pomyślałam. 

W przeddzień wyjazdu w Bieszczady wyszłam wieczorem przespacerować psa. Nagle patrzę, a między psimi nogami coś łazi! Świecę latarką, a tam mały bury kotek! O nie nie nie... ktoś tu gra na moich uczuciach. Akurat przechodziłam obok domu znajomej sąsiadki, która też swojego pieska wyprowadzała, a ten pies prawie kocinę by zjadł, tak strasznie na niego szczekał. Pytam sąsiadkę, czy nie wzięłaby kota, bo to chyba z tych podrzuconych, ale ona tylko popatrzyła na swojego rozdartego psa... zrozumiałam. No ja też nie wezmę, ale szkoda malucha. Ustaliłyśmy z sąsiadką, że na następny dzień jej dorosła córka odniesie kota do jakiejś fundacji, która jest w naszym gminnym miasteczku. No i tak się rozstałyśmy, a kot został u niej pod bramą. 

Po kilku dniach wróciłam z Bieszczad, zbliżała się już północ, wykąpana wymościłam się w ciepłej pościeli z kubkiem gorącej herbaty z cytryną i z książką, i nagle słyszę za oknem tak przeraźliwy koci płacz, że wyskoczyłam z łóżka jak z procy. Przed moim kuchennym oknem  na parapecie stał na dwóch łapkach ten mały bury kotek, opierał się  przednimi łapkami o szybę i rozdzierająco błagał, żeby go wpuścić. Na dworze mróz, ulitowałam się. Chyba wtedy zwariowałam...:) 

 

Bury z rudym rozpoznały się, przytulały się przez cały kolejny dzień, ten rudy (kotek) obejmował burą (kociczka), mył ją, opiekował się, to było bardzo wzruszające:) A ona była taka jakaś zmęczona... Chyba odreagowywała wielodniową tułaczkę.

 

Oooobiaaaad!

Mała chodzi z nami na spacery, a wczoraj to już był szczyt wszystkiego: ja z psem na smyczy, za mną dwa koty  - bo i Lucjan - i tak sobie idziemy przez wieś. Już wiem, że sobie nagrabiłam i pewnie będę uchodzić za wiejską dziwaczkę:)

Kotkom nie nadawałam imion, ponieważ zamierzałam je oddać. Rozpowiedziałam w rodzinie i wśród znajomych, dałam ogłoszenia w internecie, koleżanki ogłosiły na facebooku. Niestety, zero odzewu. Jest tak dużo kotków do oddania. Kto chciał kota, to już ma.  Zatem doszłam do wniosku, że jakoś na te koty muszę wołać, bo już u mnie zostaną. Rudy dostał na imię Lonia, a kociczka to Lenka. Lenka jest bardzo zmyślna, przez pierwsze pięć dni codziennie przynosiła mi po myszy:) Chyba wszystkie z okolicy wydusiła:) Jest odważna, mądra, samodzielna. Rano wychodzi na dwór, koło południa wraca i domaga się pieszczot, i już zostaje w domu.

Acha, był jeszcze trzeci kotek z tej gromadki wyrzuconych, czarno-biały. Po trzech tygodniach wałęsania się znalazł dom w wiejskim gospodarstwie.

A tak w ogóle, to niektórzy ludzie są bez serca.