Ja babcia

Najpierw babcią została moja koleżanka A. Dowiedziała się o tym, kiedy wnuczek miał tydzień. Taką niespodziankę sprawił jej 17-letni syn z rówieśnicą z sąsiedniej ulicy. Mimo szoku (chyba raczej kilku szoków:) stanęła na wysokości zadania i została babcią pełną gębą po raz pierwszy, a za półtora roku po raz kolejny. Tym sposobem miała cztery osoby na utrzymaniu.:) Ja przeżyłam ten szok razem z nią. Bo ona miała wtedy 37 lat! Nie będę się wdawać w szczegóły, ale moim zdaniem popełniła wiele błędów awansując na babcię, z czego brak asertywności był najlżejszym z nich.

Mnie wtedy ani w głowie było babciowanie, choć od mojej koleżanki jestem starsza o 10 lat i już wtedy miałam troje dorosłych dzieci, w miarę stałych związkach. Od dziecięctwa powtarzałam im, że ich potomków będę kochać nad życie, ale nie będę im ojcem i matką ani babcią w kapciach, biegającą za wnukami. I nie rzucę dla nich pracy. I że chętnie się z wnukami pobawię, ale wychowywać muszą je sobie sami. I że będę dla wnucząt wymagająca. Co poniektórzy (a właściwie wszyscy znajomi:) śmiali się ze mnie i twierdzili, że zmieni mi się, jak się pierwsze wnuczę urodzi. Bo podobno zmienia się każdemu, jak życie pokazuje. Nie byłam o tym przekonana i chyba miałam rację.

Po raz pierwszy babcią zostałam w wieku lat 53.  Córka przyszła z Niezięciem i powiedziała grobowym głosem: coś ci musimy powiedzieć. No, jak taki wstęp, to na pewno jesteś w ciąży - rzekłam ze śmiechem. W końcu przecież była - byli - dorośli. 

Późną wiosną urodziła się prześliczna dziewczyneczka, która w tym roku będzie miała 5 lat. Córka właśnie kończyła ostatni rok studiów, więc jak biegała na końcowe zaliczenia i obronę, to ja zostawałam z tym miniaturowym człowieczkiem. Przyjaciółka  (też młodsza, o 4 lata) z przerażeniem pytała: nie boisz się zostawać z nią sama ? Wszak ciałko takie kruche, przezroczyste prawie i rączeczki takie maciupeńkie i nóżeczki takie słodziutkie malutkie:) Pewnie, że się trochę stresowałam, ale w końcu troje dzieci wychowałam, więc z czwartym też poradzę, tym bardziej, że to było raz na kilka dni po 3-4 godziny. Pracowałam wtedy jeszcze na swoim, więc nieraz dzieciątko miałam ze sobą przez kilka godzin w biurze, gdy córka biegała na uczelnię. Pracownicyzagladali przez drzwiach i cmokali: że córka ma dziecko, to w porządku. ale że ty jesteś babcią ??? To niemożliwe! Mnie też się tak wydawało:) Niemniej, pomagając w jakiś tam sposób córce, nadal prowadziłam dawny styl życia czyli rano do jednej pracy, po południu do drugiej, w weekendy jakieś krótkie wyjazdy, wyjścia do przybytków kulturalnych i spotkania z koleżankami. Nie dałam się zamknąć w domu, bo mam wnuczkę:)  

Kiedy Dziewczynka podrosła,  zauważyłam, ze coraz bardziej muszę się angażować, bo ona chciała ze mną zawsze i wszedzie. Babcia była fajna, bo wstawała w niedzielę o świcie zrobić śniadanie, gdy mama spała. Babcia nawet w deszcz i błoto szła z dzieckiem na dwór, gdy mama bała się zmoknąć. To babcia stawiała pięć bałwanów za oknem w mroźny dzień, aby zrobić dziecku przyjemność. Czyli: mama była od wychowywania, babcia od zabawiania i pokazywania mrówek, kwiatowych płatków i chmur. Okazało się, że jako babcia jestem coraz bardziej wciągana w życie dziecka, jakoś tak mimochodem, powolutku, powolutku, krok po kroku... Zrobiło mi się jakoś nieswojo. Nie zamierzałam być matką ani stawać między matką a dzieckiem. Na szczęście córka wynajęła mieszkanie w mieście, bo wieś jej się znudziła i jestem teraz babcią dochodzącą. Kocham Dziewczynkę niesamowicie, odwiedzam często, ona też często u mnie bywa z mamą lub sama, ma u mnie swoje ubrania, zabawki, książki, także zabawki ogrodowe i huśtawki, ale za zdrowszy układ uważam ten, że dziecko jest przy rodzicach, a babcia osobno.

Druga wnuczusia (od starszej córki) tej wiosny będzie miała dwa latka. Mieszka prawie 500 km ode mnie. Jeżdżę do niej co 2 - 3 miesiące albo one (rzadko z powodu odległości) przyjeżdżają do mnie. Urodziła się, gdy byłam na wczasach za granicą, wiec wracałam z nich w pośpiechu i bardzo podekscytowana, bo przyszła na świat trochę za wcześnie. Mimo to zaraz po urodzeniu otrzymała 10 punktów. Po  raz pierwszy zobaczyłam ją jeszcze w szpitalu, była takim 2-kilowym kurczaczkiem:) Teraz to już duża panna, chodzi do żłobka, pasjonuje się malarstwem:)) Czasem rozmawia ze mną przez telefon. Jest oczkiem w głowie tatusia, który na punkcie córki ma bzika (i powinien się z niego leczyć:) Obecnie jest piękną blondyneczką, która się słodko przytula i komenderuje babcią : "Bacia, malu-malu" i babcia rysuje kotki i ptaszki:) W telefonie i w komputerze mam całe galerię jej zdjęć i często je oglądam z wielką radością.

Teraz zostalam babcia po raz trzeci.  Byliśmy w stresie tym większym, że synowa choruje na białaczkę i jest już po 30-tce, a syn prawie przed 40-tką. Do tej pory wszystko jest dobrze, obie dziewczyny czują się dobrze, zaopiekowane u specjalistów i w dobrej kondycji fizycznej. 

Ktoś mi ostatnio powiedział: same baby:) I dopiero wtedy do mnie dotarło, że rzeczywiście! Ale co to dla mnie za różnica ? Żadna, tak samo, jak dla rodziców moich wnuczek. Piękne i mądre już są, oby tylko były zdrowe. Wszystkie są i będą dla mnie ogromną radością w życiu.

Czy urodzenie się wnuczek jakoś diametralnie zmieniło moje życie ? Raczej nie. Mam więcej osób do kochania, jednak nadal mam swoje własne życie. Nie poświęcam się, nie musiałam z niczego zrezygnować. Nadal uważam, że od wychowywania są rodzice, a babcie do zabawy, czytania i kochania. Nie zamierzam w niczym wyręczać moich dzieci w opiece nad  wnuczkami. Najstarsza do mnie przyjeżdża z mamą lub zabieram ją samą wtedy, kiedy obie mamy na to ochotę, a jak nie mogę, bo mam inne plany, to po prostu odmawiam, z tym, że ustalam od razu inny termin, żeby dziecko wiedziało, że to nie o nie chodzi, tylko o inne babcine sprawy. Tę starszą raz na rok od pierwszych urodzin zabieram na tydzień na wczasy, w tym roku zabieram także drugą wnuczkę z mamą, bo sama pewnie by jeszcze ze mną nie chciała. Robię prezenty, staram się sprawiedliwie obdarowywać zabawkami. Ubranka rzadko kupuję, bo ubieranie dzieci to obowiązek rodziców, a babcia nie jest od obowiązków, tylko od przyjemności:) Wolę dać jakąś kwotę, za którą rodzice kupią dziewczynkom potrzebne ciuszki, na przykład wtedy, gdy szły do żłobka i potrzebowały więcej ubrań albo na jakieś większe zakupy odzieży zimowej. Babcia kupuję piłki, sprzęty plażowe, trampoliny - sprawiedliwie, dla każdej, ale już nie buty i sweterki. No, zdarzyło mi się kupić sukieneczki, takie śliczne, że koło nich przejść nie mogłam:) Szanuję gust rodziców, którzy wybierają dla swojego dziecka styl ubierania.

Dla wnuczek jestem wymagająca, to znaczy: żadnych lamentów i histerii, rzucania się na podłogę i żadnego wrzeszczenia. Obie są grzecznymi dziewczynkami, ale przy babci szczególnie:) Coś nie pasuje - rozmawiamy i wyjaśniamy sobie. Choć małe, to przecież także są rozumnymi ludźmi. Idziemy sobie wzajemnie na ustępstwa, ale w granicach rozsądku. Nie chce któraś czegoś jeść - ok., ale ma powiedzieć co chce, ja robię i wymagam wtedy, żeby zjadła. I dziecko zjada:) Babcia nie karmi słodyczami, nie kupuje cukierków. Czasem tej starszej w lecie kupuję lody. Natomiast obie z babcią jedzą owoce, nawet te, których podobno nie lubią (jak twierdzą rodzice). babcia nie odpuści mycia zębów, mycia rąk, kiedy trzeba i godzin snu. Godzina 20.00 i nie ma zmiłuj się, dziecko ma być w łóżku - u babci i z babcią nie ma z tym problemu. Wierze w rytualy i rutyne - ich wypracowanie robi duza część roboty w opiece nad dzoeckiem. Kiedy z młodszą wnuczką spędziłam kilka dni we wrześniu, ani razu mi nie zapłakała, z żadnego powodu, jadła wszystko, co jej zaproponowałam (oczywiście biorąc pod uwagę jej gust), a babcia odwdzięczyła się długimi spacerami i zabawami. Zięć nie mógł uwierzyć, że kładła się spać bez protestów i zasypiała przy babcinej kołysance. Bo jemu się drze i nie chce spać:)  I rzuca przedmiotami, jak się zezłości:) Przy mnie się nie złościła:) Babcia prosi o posprzątanie, robimy to obie i każda z dziewczynek aktywnie w tym sprzątaniu zabawek uczestniczy i jest bardzo zadowolona, gdy na koniec babcia pochwali. 

Z wszystkich babć,  które mają moje wnuczki, jestem ta wredniejsza.  Nie daje słodyczy,  nie daje tabletu lub telefonu do zabawy. Bajki w tv przez 20 minut dziennie dla starszej, młodsza wcale.  Ciągnę do parku, do zwierzątek, na huśtawki, do lasu i nad rzekę.  

Dziecko to człowiek. Babcia też człowiek. Jedno nie może żyć kosztem drugiego. Z łatwością da się to pogodzić. Choć mam już trzy wnuczki, nadal twierdzę, że nic mi się w poglądach sprzed ich urodzenia nie zmieniło:)

Ps. Zdjęcia wnuczek z niemowlęctwa.