Zdradliwy Bug

Nie, nie ma tu błędu ortograficznego:) Nie o Bogu mowa, a o Bugu. Moja rodzina czyli dziadkowie, którzy już nie żyją ponad 50 lat, pochodzi z okolic, gdzie do Bugu jest kilka kilometrów. W tamte okolice już nie jeżdżę, bo nikt tam już nie został. Bug jednak długi, choć nie szeroki, i czasem mam ochotę go zobaczyć, choć w całkiem innym miejscu odległym o kilkadziesiąt, jeśli nawet nie setki km. Pierwsze moje wspomnienie w temacie Bugu jest z wczesnego dziecięctwa, chyba jeszcze do szkoły nie chodziłam. Bugu wtedy nawet na oczy nie widziałam, ale widziałam topielca, który się w Bugu utopił. Nie mam pojęcia, po co mnie rodzice zabrali do tego topielca, może dlatego, że jego brat chodził ze mną do klasy, a jego dziadkowie byli znajomymi rodziców? A może na postrach, żebym zobaczyła, co się stanie, jak nie posłucham rodziców i też mi się rzeki zechce ? Nie wiem. Jednak rodziców miałam normalnych i dobrych:) Ja osobiście żadnego swojego dziecka ani wnuczki na taki pogrzeb bym nie zabrała, ale wtedy były całkiem inne czasy i ludzie bardziej oswojeni ze śmiercią.  Kilku chłopaków 16-18 letnich na motorach pojechało nad Bug popływać w upalne lato. Wrócili o jednego mniej. Znalazł się za jakiś czas zaplątany w przybrzeżne gałęzie. To były czasy, kiedy trumna z nieboszczykiem była wystawiana w domu i rodzina oraz znajomi przychodzili żegnać nieboszczyka i tę trumnę się otwierało. I ja widziałam tego młodego chłopca, twarz miał fioletową i obrzmiałą. Ponad 50 lat minęło, a ja pamiętam. To było straszne. Boję się  wody, każdej poza łazienką. Mam wrażenie, że to dlatego, iż w dziecięctwie mama myjąc mi bardzo długie włosy nieco mnie podtapiała:) Tak przynajmniej uważałam:) Wnuczka teraz też uważa, że jak jej płuczę włosy to ją chcę utopić :) A może do tego dołożyła się trauma z pogrzebu topielca ? Nie umiem pływać, nie wchodzę do rzek, mórz i jezior , pluskam się w basenie pod warunkiem, że nie jest głębszy niż do ramion.

Bug widywałam będąc już dorosłą, tu i tu oraz tu i pewnie jeszcze w kilku miejscach, na przykład w Mielniku i Serpelicach. Uchodzi ona za rzekę niebezpieczną, ma muliste dno, w niektórych miejscach podwójne,  nieprzezroczystą wodę, dużo wirów, nierówne dno i nierówne brzegi, liczne zakola. Jest jedną z nielicznych europejskich rzek i jedyną większą w Polsce, która nie jest uregulowana. To dzika rzeka, dzięki czemu jest taka piękna i groźna.

Ostatnio pojechałam w okolice Włodawy, konkretnie do Orchówka. Jeszcze nie ma wpisu na moim drugim blogu, nie mam czasu, muszę z tym poczekać kilka dni. Oglądałam tu kościół, weszłam na wieżę kościelną, poszłam wzdłuż Bugu szlakiem pieszym, chodziłam po lasach Sobiborskiego Parku Krajobrazowego, w obozie zagłady w Sobiborze nie byłam, bo jest w remoncie, przeszłam także szlakiem leśnym w okolicach Sawina. Lasy pełne barw, głosów i zapachów. Przyroda nigdy nie zawodzi, daje wiele przeżyć i pobudza emocje, daje wyciszenie i wprawia w zachwyt.

Po tym krótkim pobycie jestem zrelaksowana i tak oderwana od rzeczywistości, że z trudem myślę o tym, że od jutra znów tydzień roboczy. Do południa praca na działce, po południu etatowa. A od piątku zaczynam mały remont. Mam stres, jak ja ze wszystkim podołam, bo dni zaplanowane na styk. Jak jeden majster nawali, to i cały plan się rozleci. A ja na ten remont czekam od końca zimy, tylko wtedy na przeszkodzie stanęła "awaria" mojej nogi. Pozostaje mi uzbroić się w wytrwałość i cierpliwość i robić swoje.