O przyjaźni

Stefan Darda to autor pochodzący z Lubelszczyzny, często tam umieszcza akcję swoich książek. Przez to lubie go czytać, bo znam nieco te tereny, a ponieważ autor jest bardzo dokładny, to mogę śledzić krok po kroku miejsca, w których obracają się bohaterowie:) Nieco inaczej jest z kryminalem "Zabij mnie, tato", bo rzecz dzieje się w centralnej Polsce. Tytuł mnie zniechęcał do przeczytania, czułam jakiś opór domyślając się, że bohaterem może być dziecko. Kryminał i dziecko nie pasują mi, bałam się, że książka mnie przygnębi. Stała więc sobie długo na półce... W końcu odważnie zdecydowałam się przeczytać.

Jest to kryminał dobrej klasy. Napisany ładnym językiem polskim, wciągający, akcja toczy się dość wartko. Ilość bohaterów na tyle ograniczona, że czytelnik nie gubi się i nie zastanawia co chwilę, a o kim jest to zdanie, co teraz czytam. Postaci nakreślone czytelnie, wiemy czego po kim się spodziewać, a mimo to jest kilka zwrotów akcji. Jest w tej książce ład i porządek, ciekawa historia, sensacja,  jest zagadka, jest miłość i jest przyjaźń.

No wlasnie. To co z tej książki najbardziej zapamiętam, to przyjaźń. Pięknie przedstawiona jako wartość wyższa od miłości. Pełna zaangażowania i poświęcenia. Chciałabym chyba przeżyć  w życiu  taką przyjaźń, która nie zna przeszkód.  Paradoksalnie autor nie pisze otwarcie o przyjaźni. Ona jest widoczna w postępowaniu bohatera, w jego decyzjach.

Dziwne, prawda? Czytałam kryminał a wyniosłam z niego przekonanie o ogromnej wartości przyjazni w życiu:)

Sądzę, że trudno w życiu o prawdziwa przyjaźń. Często nazywamy przyjaźnią to co jest zwykłym koleżeństwem. Dla każdego granica między kolegowaniem się, a przyjaźnią leży gdzieś indziej.  Jeden zadowoli się zaproszeniem na kawę i zwykłe plotki o niczym i powie, że ma przyjaciela. Drugi dostałby rękę i majątek i powie, że mu za malm, że przyjaciel może więcej.  Inny oczekuje, że przyjaciel rozwiąze jego problemy, a ktoś inny zadowoli się tylko opowiedzeniem o nich zaufanej osobie i poczuje wdzięczność. Bo problem opowiedziany staje się dwa razy mniejszy:)

Czy mogłabym powiedzieć, że mam przyjaciół? To trudne pytanie. Pierwsza odpowiedź, jaka mi się nasuwa, to tak. Ale to wynika z tego, że ja bardzo niewiele oczekuję od przyjaciół i wystarczają mi kontakty polegające na częstych rozmowach, od czasu do czasu wspólne wyjście, aby nacieszyć się swoją obecnością. Obie moje przyjaciółki mieszkają na drugim końcu Polski, widzimy się raz czy dwa  w roku, a kontakty odbywają się przez telefon. Ktoś powie, że co to za przyjaźń?  Dla mnie to przyjaźń, ale - powtarzam - ja mam małe oczekiwania. Z drugiej strony jestem z siebie gotowa dać wiele. Jeśli któraś z dziewczyn powiedziałaby, że mnie potrzebuje, spakuję się w pół godziny, wezmę wolne i pojadę. Dla nich otwarty jest mój dom i raz zdarzyło się, że jedna z przyjaciółek trochę u mnie pomieszkiwała. Gdy jeszcze mieszkały w naszym mieście, służyłam pomocą w każdej chwili, gdy potrzebowały towarzystwa, podwiezienia autem, pociechy, pieniędzy. Sama wychodzilam z inicjatywą, jednakże ze swojej strony nie oczekiwałam i nie oczekuje rewanżu. Tak się złożyło, że obie wyjechały, niezależnie od siebie. Pocieszające jest to, że jak jadę odwiedzić córkę, to mam blisko do jednej z nich i tylko trochę dalej do drugiej.  Potem nie nawiązałam juz  żadnych przyjaźni. Owszem, wydawało mi się, że mogłabym zawrzeć jakieś głębsze niż koleżeńskie relacje z dwoma osobami, ale to była moja jednostronna opinia, a jak wiadomo do tanga trzeba dwojga:)

Nie czuję, żeby mi jakoś specjalnie brakowało przyjaciół. Mam znajomych, z którymi się widuje, których odwiedzam, a oni mnie. Czasem z jakąś koleżanką gdzieś wychodzę lub wyjeżdżam. Mam kuzynkę, u której zawsze jestem miło widziana. Dobrze się czuję sama ze sobą, mam zainteresowania, które nie wymagają towarzystwa, nie potrzebuje tłumu wkoło siebie.

I na koniec wspomnę jeszcze o MMZ. To taki skrót opisujący jednego z moich partnerów. Był największą miłością mojego życia:) Nie mogło się udać, był za młody, ale spędziliśmy ze sobą prawie osiem lat. O nim mogę powiedzieć, że był moim przyjacielem, takim na sto procent. W moim przekonaniu miłość nie idzie w parze z przyjaźnią.  W tym przypadku oba uczucia idealnie się ze soba zgrały.  Nie jesteśmy już ze sobą 10 lat. W tym czasie on zdążył się ożenić i rozwieść.  Co jakiś czas kontaktuje się ze mną telefonicznie, ale na spotkanie nigdy się nie zgodziłam. Wierzę, że on jest nadal moim przyjacielem. Jestem pewna, że gdybym go potrzebowała, zjawił by się w trzy godziny potrzebne na przejazd autem:)  Te przyjaźń odwzajemniam w głębi duszy. Czy jednak oczekiwałabym od niego jakiegoś dowodu przyjaźni? Raczej nie. W obawie, że albo się rozczaruje on lub ja, bo to może już inny człowiek albo z powodu ryzyka, że wrócą inne uczucia:) A ja już chcę tylko spokoju w życiu, żadnych uczuciowych burz:)