Niedotykalska i elektryczna

Mam prawie dwa m2 skóry i 500 tysięcy receptorów. Każdym z nich reaguję na dotyk. Zazwyczaj źle reaguję. Cudzy dotyk mnie parzy i zniechęca do dotykającego, tworzy natychmiastową barierę, którą trudno mi potem przekroczyć. Bardziej zbliżę się do innego człowieka nie będąc dotykana. Dotyk obcej osoby jest dla mnie fałszywy. Uważam, że prawo do dotykania się mają tylko bliskie osoby. Z radością wyściskam i dam się wyściskać wnuczkom, dzieciom, przyjaciółce, komuś ukochanemu. Innym osobom nawet nie za bardzo lubię podać rękę. Nie ufam.  Musi być pewna serdeczność między nami, abym pokonała tę barierę.

Lubię uważać i czuć, że jestem wolna. Do prawdziwej wolności współczesnemu człowiekowi daleko, tak wiele spraw i przedmiotów nas ogranicza. Może moja reakcja na dotyk jest intuicyjną  próbą zachowania resztek wolności ? Wydaje mi się bowiem, że ktoś, kto nie jest mi bliski, a w jakikolwiek sposób próbuje mnie dotykać, próbuje jednocześnie na mnie wpłynąć, a ja nie poddaję się wpływom i nienawidzę manipulacji. Automatycznie budzi się we mnie wtedy silny opór wobec tej osoby.

Dotyk cudzego ciała, jego wilgotność i temperatura inna od mojej, sprawiają, że odbieram dotyk jako coś nieprzyjemnego, drażniącego. Nawet w tłumie, w autobusie czy na koncercie intuicyjnie odsuwam się od ludzi, potrzebuję dystansu, potrzebuję wolnej przestrzeni życiowej. Stawiam granicę, której przekroczenie wzbudza we mnie niechęć.

Czuję się okropnie skrępowana, gdy dawno nie widziana, ledwie znajoma osoba, spotkana na ulicy rzuca się na mnie z ramionami. Po takim przywitaniu, najchętniej otrzepałabym się jak pies:) Podobnie, gdy obcy człowiek, który czegoś ode mnie chce (coś mi sprzedać, zaoferować, zaproponować) wyciąga do mnie ręką na przywitanie. Bywa, że odruchowo ją podam, a potem odruchowo ją wycieram:) No wiem, brak kultury...:) Ale czy na pewno z mojej strony ? Bo ten człowiek wcale nie chciał mnie tak bardzo serdecznie przywitać, on tylko zastosował jedną z zasad psychologii sprzedaży, ale na mnie to nie działa. Wolę kontrolować sytuację i nie poddaję się takim tanim sztuczkom.

W moim odczuciu, zgoda na dotyk to tak naprawdę zgoda na bliskość, otwarcie się przed drugim człowiekiem. A ja prawie nigdy się na to nie zgadzam:) Bywa, że z szacunku dla innej osoby, z chęci kulturalnego zachowania się i nie urażenia jej, znoszę jakoś to trzymanie za ramię podczas rozmowy i nie wyrywam go. Jednak ta cudza ręka na moim ciele odwraca moją uwagę od tematu rozmowy, nie mogę się skupić i potem czuję się rozdrażniona.

Psycholodzy mówią, że lęk przed dotykiem to lęk przed bliskością, potrzeba kontrolowania sytuacji, skrajny brak zaufania do otoczenia, ale też histeryczny strach przed otworzeniem się na drugiego człowieka. Coś w tym jest. Jestem na takim etapie życia, że nie potrzebuję zbyt wielu osób, z którymi byłabym bardzo blisko. Rzeczywiście lubię mieć kontrolę nad sobą, nie znoszę ludzi, którzy mieliby ochotę mnie zmanipulować, mam swój rozum i swoją wolną wolę. Nie boję się bliskości, ale nie potrzebuję jej od każdego. Faktycznie jestem jednak osobą otwartą, ale jest granica tej otwartości. Nie zaprzyjaźnię się w pięć minut i nie otworzę wobec nowo poznanej osoby. Nie ma w tym jednak żadnej histerii. Po prostu tego nie potrzebuję. Bywa, że do obcej osoby pierwsza się odezwę, uśmiechnę, ale nie dotknę. A potem odejdę i nie poczuję straty.

Byłam  w życiu w kilku związkach, przeważnie bardzo gorących:) Dotyk był bardzo pożądany, oczekiwany, dawany z wielkim zaangażowaniem i tak samo odbierany.  Miłość bez dotyku jest uboższa. Tęskniłam bardzo za dotykiem ukochanego mężczyzny, gdy go nie było przy mnie i chciałam  go odwzajemniać jak najczęściej. Nie potrafiłam iść z nim ulicą bez trzymania się za rękę. Nawet podczas jazdy samochodem lubiłam głaskać go po ramieniu albo trzymać rękę na jego udzie:) Miałam jednak takiego partnera (to była krótka znajomość), który miał z tym jakiś bardzo wielki problem. Zapewniał o wielkiej miłości, czynem swoim ją okazywał, ale potrafił przesiedzieć ze mną na kanapie dwie godziny oglądając wieczorem film i nawet mnie nie dotknąć. A gdy na chama się przytulałam, siedział jak słup. Nie było to ani miłe, ani komfortowe. Nie było w tym związku  spontanicznych głasków, przytuleń, pocałunków. Rozstaliśmy się ku wielkiemu jego zaskoczeniu i niezadowoleniu. Oczywiście, nie była to jedyna przyczyna mojej decyzji, ale jedna z ważniejszych. Dotykiem mianujemy bezwiednie w naszym życiu ludzi ważnych i ważniejszych. Brak dotyku z jego strony mimowolnie odbierałam jako brak zaangażowania. W rzeczywistości inne jego czyny nie świadczyły o tym, ale to tylko obrazuje jak ważnym czynnikiem jest dotyk.

W moim odczuciu, nie można szastać na lewo i prawo dotykiem obdarzając nim ludzi obcych, traci on wtedy swoje znaczenie. Obce mi jest amerykańskie podejście do tematu, gdzie dorośli nieznajomi sobie ludzie ściskają się, poklepują i głaszczą się, a żałują czułości dzieciom, aby nie być posądzonym o seksualne podteksty.

Już wolę być niedotykalska i elektryczna (która kopie przy dotknięciu;)

A jak to wygląda u Was ? Kto jest wylewny i przytulaszczy, a do kogo nie podchodzić zbyt blisko ?:)