Nie mów mi: kierowniczko

No koń by się uśmiał.

Otóż zostałam kierowniczką. Kierownikiem. Panią kierownik. Supervisorem. Jak zwał, tak zwał, ale wstąpiłam na wyższy stopień wtajemniczenia i awansowałam pionowo, choć jest to stanowisko najniższego szczebla kierowniczego. Bo u nas są także awanse poziome i tu już nie miałam pola do popisu, bo przede mną już ściana, koniec poziomu. No to se poszłam w pion cha cha cha... Nie było tak prosto. Trzeba było pójść w konkursy. Konkurenci byli mocni. Z grupy chętnych dopuszczono do ostatniego etapu kilka osób. Każdy z osobna stanął przed obliczem kilkuosobowej dyrekcji (komisji konkursowej) i musiał się produkować na różne tematy. To było już ze trzy tygodnie temu.  Tak mi się zdawało, że wypadłam nieźle, ale potem, jak ochłonęłam, zaczęły mi przychodzić do głowy pomysły, którymi nie podzieliłam się na konkursie i pomyślałam, że chyba jednak wyszło skromnie. Miało być jeszcze spotkanie z najgłówniejszym dyrektorem.

Wyników nie ogłaszano przez dwa tygodnie, spotkania z dyrektorem także, więc powoli zapominałam, że startowałam na inne stanowisko. I nagle niespodziewanie tydzień temu, jeszcze nawet torebki nie odłożyłam na fotel, kiedy wezwano mnie przez oblicze i oznajmiono, że wybór dokonany: Pirania zmieniasz stołek. Hurrra!!! Potem mnie zgaszono: ale wiesz, że to bez podwyżki ? I znów dano nadzieję: ale zadania premiowe masz o połowę mniejsze. Ok...

Mimo to, napisałam kwita o podwyżkę w związku ze zmianą stanowiska. Może się uda ? I o zmianę tytułu zawodowego na bardziej prestiżowy:)

O wyborze mojej osoby zdecydowało kilka argumentów, które mi przedstawiono, w tym bardzo dobra prezentacja na konkursie (a jednak:), poza tym jednym z nich była sytuacja z lata tego roku. Otóż zaistniał taki problem, że trzeba było zrobić pewną robotę, co do której nikt nie miał pojęcia, jak to ugryźć, jak się za to wziąć i nie wiadomo było, co z tego wyjdzie. Mimo, że wiele osób jest z wykształceniem kierunkowym, z zakresem obowiązków zbliżonym do owego zadania, to nikt się nie brał za robotę i tak sobie leżała. I dyrekcja pisze do mnie: może ty, Pirania ? Trzeba przypomnieć, że Pirania w zawodzie jest samouk i nie ma kierunkowego wyższego wykształcenia. A mimo to, rzekłam: spoko. I zrobiłam. I to uznano mi za dodatkowy argument. Miło.

Awanse są u nas ogłaszane w drodze elektronicznej poprzez wysłanie wiadomości do każdego. I tak też się stało. Potem zaczęłam otrzymywać wiadomości z gratulacjami, nawet sporo tego było.

A teraz zgadnijcie, od kogo nie otrzymałam słowa poparcia i wsparcia oraz najmniejszego słówka z gratulacjami ? Od konkurentów. Według moich zasad etycznych, w pierwszej kolejności jako konkurencja pogratulowałabym wygranemu, tak jak ja im podziękowałam za wspólną "walkę". Nie otrzymałam też słówka komentarza od koleżanki z innego działu, osoby, którą naprawdę uważałam za koleżankę. Nawet do tego stopnia, że swego czasu ze dwa razy czaiłam się na przeniesienie do tamtego zespołu, ale zraziła mnie atmosfera i brak możliwości rozwoju. Czasem chodziłyśmy na kawę, umawiałyśmy się na ploty i godzinami rozmawiałyśmy przez telefon. 

Nie należy uważać, że oczekiwałam gratulacji i że to dla mnie było takie ważne. Wręcz przeciwnie. Były one miłą niespodzianką. Kiedy jednak zliczyłam maile i sprawdziłam, kto wysłał, to mi się nasunęły pewne wnioski: ludzie chyba są zawistni. 

Nic to. Wczoraj był mój ostatni dzień  w pracy na dotychczasowym stanowisku. Kilka dni się będę wdrażać, a od 15 listopada siadam do samodzielnej pracy na wygranym stołku. Mam stres, bo na swojej zmianie będę zarządzać kilkudziesięcioma osobami. Oczywiście mam nad sobą jeszcze główniejszego kierownika, któremu będę podlegać, ale tak się utarło, że każdy trzyma ład i skład u siebie, a ten główniejszy wchodzi do akcji tylko w krytycznej sytuacji. No, to zaczyna się nowa era w mojej pracy zawodowej:)