Z gawry

Mentalnie wlazłam do gawry i stamtąd nadaję. Do tego stopnia zapadłam w stan przedsnu zimowego, że na gwiazdkę od córki zażyczyłam sobie nową wagę. Będę się ważyć i wydzielać sobie jedzenie. Bo jak ten misiu przed zimą tylko patrzę, gdzie by tu jaki smakołyk skubnąć, a od tego się nie chudnie. Sadełko na zimowy czas mi urosło, jakoś tak samo, przecież się o nie nie starałam. Spałabym po 11 godzin na dobę.  Poza tym zamarzam. Na dworze tyle co z psem, dwa razy po pół godziny i raz godzinę. Wychodzę okutana w szal i grubą czapkę  i wracam jak sopel lodu. Sztywna z zimna i z obłędem w oczach ze strachu, że przez najbliższe miesiące lepiej nie będzie. Nienawidzę zimy. Wieje od północy aż świerki skrzypią. Mokro, śnieg stopniał i zrobiło się błotko. Czytam mądre książki i oglądam głupie romantyczne filmy podczas dziergania na drutach. Mądrych filmów przy dzierganiu nie da się przecież oglądać:) Mając wolny weekend zaplanowałam jedynie w sobotę krótką wizytę towarzyską w pracy. Jakoś tam teraz dziwnie jest i obco. W tej części open space, gdzie mam swoje biurko, pracował tylko jeden człowiek. Mówi, że teraz, jak jest tu tak strasznie pusto, to aż mu się chce do pracy przychodzić, bo jest spokój:) Ale wiem, że i kierownictwo wyższego szczebla przychodzi, zdaje się, że każdy z nich ma obowiązkowy jeden dzień w biurze. Niemniej, jakoś tam tak nieswojo w tych pustych przestrzeniach... Zrobiłam, co miałam zrobić i jeszcze zajrzałam do swojej szafki i taka mnie myśl naszła, że może ja już do końca swojej zawodowej pracy będę pracowała zdalnie poza biurem i może jest okazja zabrać stąd swoje rzeczy ? W kwietniu mogę przejść na emeryturę. Ale przecież postanowiłam, że nie przejdę. Mam w planie wykorzystać urlop w czerwcu i lipcu, a dopiero potem przejść na emeryturę i we wrześniu znów wrócić na pół etatu, jeśli się da. Do czerwca jeszcze pół roku, niby dużo, ale w tej paranoi wirusowej pewnie nadal będą  panikować z falą piątą i dziesiątą... Mnie ta praca zdalna pasuje, na wiosnę mogę pracować w ogrodzie na huśtawce albo wyjechać z psem i kotem na dwa tygodnie nad jeziora i stamtąd pracować:) Cóż, czas pokaże. W każdym razie, jak zajrzałam do swojej pracowej szafki, to ją częściowo już opróżniłam. Zabrałam puszki z kawą i herbatą, zdjęcia, obrazki wnuczki zawieszone nad biurkiem... Zostawiłam jeden kubek i jedną łyżeczkę, jakby co:)

Po tej wizycie poszłam do córki na kawę i ciastko i jak wróciłam do domu, to zajęłam się renowacją deski do prasowania. Była podniszczona i z tego powodu już dłuższy czas jej nie używałam. Jednak solidne wyczyszczenie rdzy i pomalowanie sprayem metalowych części kilka dni temu oraz wczorajsze  usunięcie pokrowca i gąbek oraz wymiana na nowe sprawiło, że wygląda jak nowa. I na pewno za takie pieniądze nie kupiłabym nawet 1/3 części deski. Już nawet na niej od razu wyprasowałam świąteczne obrusy:) Poza tym mam w przedpokoju świąteczną dekorację na komodzie, a w sypialni wielką gałąź na ścianie z lampkami i srebrnymi bombkami. I mam już ułożone menu świąteczne:) I tyle z okazji świąt:) Może  jutro (z naciskiem na: może) nastawię zakwas buraczany, bo znalazłam fajny i prosty przepis - nigdy jeszcze nie robiłam. A jak tam Wasze przygotowania ?

Dzisiejszy dzień wstał szary i bury i plan był taki, żeby znów zaszyć się w gawrze. Jednak kolega wójt mi te plany zepsuł, twierdząc, że jest okazja zrealizować naszą comiesięczną wycieczkę (w listopadzie był to spacer po okolicy, łeee...), bo nie pada i mam wolną niedzielę, co rzadko się zdarza. No to pojechaliśmy. I przedyskutowaliśmy wszystkie wady posiadania psa:) Otóż Bieszczadzki Park Narodowy jest już dla mnie niedostępny, bo tam z psami  nie wolno. Żegnajcie Bieszczady. Nie pójdę już spontanicznie do cukierni czy kawiarni (jak otworzą), bo pies. Nie polecę samolotem ani nie pojadę autokarem na wczasy, bo pies. Nie pójdę na pół dnia do koleżanki, bo pies. Itp. Czy mnie to zmartwiło ? Jak się tak zastanowić, to nie bardzo. Samochodem na wczasy będę jeździć. Albo pociągiem. Koleżankę zaproszę do siebie. Kawę mogę pić w kawiarnianym ogródku. A wczasy samolotem zaplanuję wtedy, kiedy córka będzie miała wolne, ona na urlopy nie wyjeżdża, bo nie lubi, to ją do siebie na urlop zaproszę, a ja fru..!:) Tak, że jakoś dam radę.  Bo póki co, Lukę zabieram ze sobą wszędzie prawie. Na krótko, na przykład na czas szybkich zakupów spożywczych, sama zostanie. Znaczy się z kotem. Ale jak raz pojechałam gdzieś na ponad 3 godziny, to było dla niej za długo i "posprzątała" mi z kuchennego okna wszystkie zioła i cebulki:) Innych żadnych szkód nie zrobiła, więc przypuszczam, że przestraszyła się, że jest sama i tęskniła i usiłowała wejść na parapet, żeby mnie szukać.

Tak więc i na dzisiejszą wycieczkę wzięliśmy ją ze sobą, bo do Poleskiego Parku Narodowego wolno z psem, jeśli jest na smyczy, a Luka tylko na smyczy chodzi. Chmury wisiały tuż nad czubkami drzew, cały dzień było ciemno, jak o zmierzchu, ale cicho i spokojnie, nie wiało, a w lesie taka cisza... taka  cisza... aż do tego stopnia, że człowiek chciał szeptać zamiast rozmawiać:) 

Zaparkowaliśmy w Starym Załuczu przy zamkniętym barze. Było około godziny 11.00, widać  na zdjęciu jaka ciemnica.

Poszliśmy trasą  "Spławy". Korzystaliśmy z aplikacji endomondo i wyliczyła nam, że przeszliśmy 9,4 km. W takich okolicznościach przyrody jak  niżej.

 

Co kilkaset metrów stoją tablice informacyjne z krótkim opisem stanowiska i z ławeczką do odpoczynku. W takim gęstym lesie w czasie ciemnego dnia było nieco tajemniczo:)

Latem bagienka są porośnięte roślinnością, natomiast teraz w zimie widać, że są po prawej i po lewej stronie trasy, więc lepiej naprawdę nie zbaczać z kładki. 

Jedną z rzeczy, która mi się w PPN bardzo podoba, to miejsca wypoczynku. Wiata, stoły i ławki, wymurowane ognisko, przygotowane suche drewno i patyki do kiełbasek. Każdy może skorzystać i rozpalić ognisko stosując się do wywieszonego w wiacie regulaminu. W pewnej odległości w krzakach za płotem z gałęzi kontener na śmieci i tojtojka.

 Idziemy nad jezioro Łukie.

 

Uwielbiam spacerować takimi drewnianymi kładkami:) Spotkaliśmy jedną parę,  jedną rodzinkę z pieskiem i  grupkę przyjaciół. Ponieważ turystów mało, to każdy każdemu mówił "dzień dobry" i zamieniliśmy nawet po kilka zdań, a i pieski się powąchały. Wszyscy obcy, ale było bardzo sympatycznie. Czasy mamy dziwne, ale jednak ludzie przed sobą wzajemnie nie uciekają:)

I to by było na tyle:) Wracam do gawry.

Udanego tygodnia.