Haka haka !

Parafrazując niejakiego Charliego Chaplina "Dzień bez nauczenia się czegoś nowego, jest dniem straconym", zatem...
(Filmy widać w wersji na komputer, niestety, znowu..)

Haka to rodzaj ceremonialnego tańca lub wyzwania Maorysów. Zwykle jest wykonywany w grupie i zazwyczaj stanowi przejaw dumy, siły i jedności plemienia. Elementy tańca obejmują tupanie stopami, wystawianie języka i rytmiczne uderzanie ciała towarzyszące głośnej pieśni. Słowa haki często poetycko opisują przodków i wydarzenia z historii plemienia. Tradycyjnie haka była wykonywana na polu bitwy, aby przygotować wojowników psychicznie i fizycznie do walki.

Skąd się wzięła haka ? Historia mówi, że Tama-nui-te-ra, bóg słońca, i jego żona Hine-raumati, która uosabia lato, mieli syna o imieniu Tane-rore. W gorące letnie dni Tane-rore tańczył dla matki, powodując drżenie powietrza. Ten lekki, szybki ruch był podstawą całej haki.  

Dziś taniec haka jest nadal używany podczas ceremonii i uroczystości Maorysów, aby uhonorować gości i pokazać znaczenie ważnej okazji, takiej jak urodziny i wesela. Tańce haka wykonywane na weselach są wyrazem szacunku dla pary i ich gości lub dla podkreślenia ważnego wydarzenia jakim jest założenie rodziny. Na weselach do spektaklu haka mogą dołączyć także kobiety. 

Nowozelandzka drużyna rugby, All Blacks, wykonuje haka przed każdym meczem prezentując siłę i sprawność fizyczną. The All Blacks używają wersji „Ka Mate” jako swojej haki, którą skomponował w latach dwudziestych XIX wieku wódz Maorysów Te Rauparaha. Słowa odnoszące się do tego tańca haka stały się sławne na całym świecie, odkąd stał się on częścią przedmeczowego rytuału All Blacks.

Black Ferns, kobieca drużyna rugby z Nowej Zelandii, jest również znana z wykonywania porywającej haki. Haka, którą wykonują przed międzynarodowym meczem, nazywa się „Ko Uhia Mai”, co oznacza „Niech będzie znana” i została skomponowana przez Whetu Tipiwai.  

Współcześnie haka stanowi ważną część dziedzictwa narodowego Nowej Zelandii. Nauczana jest ona w szkołach, a także wykonywana przez nowozelandzkich żołnierzy. Wielu młodych Maorysów występuje w grupach kapa haka. Nie-Maorysi mogą uczyć się haki, jednak ważne jest, aby szanować kulturę i tradycje tańca. Nie wydaje się to trudne, przynajmniej kroki:) Ale tak wywalić jęzory... nie każdy potrafi:)) Odważy się ktoś ?:)

Po takiej rozgrzewce pora na fotki z ostatniego tygodnia. Pobyt u średniej córki, opieka nad średnią wnuczką i psem jednocześnie to nie byle co:) Wolny od pracy tydzień szybko minął, jutro praca. Nie wiem, jak dam radę:) Rozmawiałam dziś z koleżanką, że jakby mi kto powiedział, że mogę iść na emeryturę od jutra, to zgodziłabym się:) Fajnie jest nie pracować:)

Mroziło w dzień do około minus 14 stopni, więc na dwór z dzieckiem wychodziłam na krótko. Większość czasu spędzaliśmy wszyscy wewnątrz, niestety. Ale i tak jestem zadowolona, choć auto nie zostało jeszcze kupione (ale jest wybrane).

Na koniec muszę się podzielić wrażeniami z przejazdu pociągiem z psem. Rano w dniu wyjazdu było minus 20, więc postanowiłam jechać transportem publicznym, a nie autem. Kupiłam przez aplikację w telefonie bilety, psu i sobie. Zapewniłam psu kaganiec. Luka miała go na sobie tylko podczas wsiadania. Pociąg był pustawy, ale każdy kto przechodził, MUSIAŁ ją pogłaskać. Z czego większość najpierw podstawiała Luce grzbiet dłoni do powąchania , czyli ok. , a psa głaskano po grzbiecie, czyli znowu ok,. jest wiedza w narodzie:) Oczywiście przedtem było pytanie, czy można. Można. Potem się zaczęłam zastanawiać, czy faktycznie można ? Ona jest taka łasa na pieszczoty, tylko patrzy komu by tu się do głaskania podstawić, widać, że sprawia jej to przyjemność, wprost się domaga. Z drugiej strony... domu pilnuje, i mojego i tego na wyjeździe też. Obszczekała każdego, kto pod drzwi podchodził. Czyli, że odróżnia komu dać się pogłaskać i kiedy, a komu pokazać zęby. Pomyślałam zatem, ze skoro tak się chce przyjaźnić, to proszę bardzo, nie będę jej odbierać tej przyjemności. Tylko jeden młody mężczyzna w czapce nie wzbudził jej zaufania i pokazała mu górną szczękę:) Zrozumiał:). To potwierdziło moje przypuszczenia, że jej poprzednim właścicielem był młody mężczyzna, który ją bił. Przemawia za tym także to, że dopiero od niedawna Luka nie ucieka w kąt, gdy biorę mopa do ręki. I nie kuli się, gdy podniosę patyka, żeby zaaportowała. A od pierwszego dnia, kiedy u mnie jest, podczas spacerów okazywała nieufność do przechodzących mężczyzn, pisałam o tym.

Tak więc, podsumowując, reakcje na psa w pociągu były bardzo pozytywne, zarówno ze strony pasażerów, jak i obsługi pociągu.