Pan miły, pan chamski...

Wiadomo niektórym od dawna, że mnie ciągnie na polskie tereny południowo-wschodnie. Marcowe zwichnięcie nogi trochę ograniczyło moje zapędy, ale powoli zaczynam wracać na właściwe trasy:) W ubiegłym tygodniu skromnie pobuszowałam po Poleskim parku Narodowym, co skutkowało następującymi wpisami w częściach czterech. Szczególnie polecam część pierwszą:) Na niedzielę też były plany, ale zapowiedzieli się goście i trza było wracać do domu. Jest jednak nadzieja na kolejne wędrówki w najbliższym czasie, ale nie wiadomo kiedy, bo jutro znów mam gości, a potem może przyjedzie średnia córka z wnuczką, z naciskiem na "może", bo się rozpadało, ochłodziło i całą atrakcję wiosny szlag trafił. No, dla mnie to ona jest nadal atrakcyjna i nawet w deszcz mogę się wybrać w plener, ale dwuletnie dziecko nie bardzo. No to nie wiem, czy się zdecydują, bo to kawał drogi, prawie 500 km.
Najważniejsze, że w ostatnich godzinach przed deszczem zdążyłam wykonać koszenie trawy. W tym celu musiałam nabyć nową kosiarkę, gdyż poprzednia używana wiele lat ostatecznie i bez prawa do odwołania odmówiła współpracy. I tu muszę powiedzieć, że pan personel w postaci miłego młodzieńca na dziale sprzętu ogrodniczego był bardzo pomocny i rzeczowy. Podobnie jak dzisiejszy pan na dziale podłóg w sklepie budowlanym. Bowiem podłogę kupiłam. Kto zgadnie w jakim kolorze ? No przecież białą:) Innych podłóg nie uznaję, no chyba, że to podłoga w kuchni (szara) albo w łazience (kremowa). Ale one się nie liczą, bo są z terakoty. Biała podłoga to moja słabość.
Deszcz natomiast bardzo był potrzebny ziemi, już po kilkunastu godzinach opadów rośliny wybuchły zielenią, szczególnie chwasty na działce:) Zakwitły też truskawki, a przy domu powojniki i inne wiosenne krzewy. Po krzaczorach buszują tygrysy:)

Obraziłam się ostatnio na sąsiada. W duszy się obraziłam, bo bardzo zabolał mnie jego żart. Ciałem natomiast okazałam obojętność i przyjęłam postawę, że mi to zwisa, że był chamski. Nawet nie będę  powtarzać tego niby-żartu, bo był bardzo, ale to bardzo obraźliwy (dla mnie), choć nie jakoś specjalnie spersonalizowany - powiedziałabym, że taki jakiś ogólny, ale wredny i głupi. Sąsiad to prosty chłop. Niewykształcony, co drugie słowo to k.. i h... Pewnie edukację skończył na podstawówce i w życiu nie przeczytał ani jednej książki, a dalej niż w mieście wojewódzkim pewnie też nie był. Na pewno był z siebie zadowolony, że tak ładnie sobie zażartował i przypuszczam, że nie chciał mnie wcale obrazić, ale "ten typ tak ma", gada głupoty i myśli, że to śmieszne. Nie było śmieszne. Ma u mnie "zasługi", bo jak żyła jego żona, to ją tłukł, a także nie dbał o psa, co też dla mnie jest przemocą. Sąsiad kiedyś miał do mnie pretensje o każdy przyjazd policji, choć Bóg mi świadkiem, że ja wezwałam ich tylko raz:) A pozostałe wezwania musiały pochodzić od kogoś innego, bo ja po prostu nie widziałam i nie słyszałam tych awantur. Ona już nie żyje, bo zmarło się kobiecie na raka, opiekę nad psem w większej części ja przejęłam (tzn.dokarmianie, pojenie, pilnowanie, żeby nie był uwiązany w kojcu i dużo dobrego słowa do psa - w końcu każdy pies ma prawo pomerdać ogonem z radości), a także dorosły syn sąsiada, który zauważywszy, że regularnie psa karmię, wziął to sobie do serca i codziennie pomyka z wiadereczkiem karmy. Kojec psa przylega do ogrodzenia mojej działki, więc sobie nieraz z pieskiem pogadam. Wracając do sąsiada...   ten chyba zastanowił się, że głupotę palnął, ale przecież nie przyzna się, bo honorowy i jak dziś wracałam do domu, to przyfilował mnie na podjeździe, niby to przypadkiem, i z tekstem, że dostał od kogoś tam słodycze, ale on nie lubi i mi przyniósł, a następnie wręczył mi pudełko "Ptasiego mleczka". Jak ta durna i zaskoczona odruchowo najpierw wzięłam, po sekundzie już mu pośpiesznie oddawałam, ale się wziął i uciekł, a ja zostałam jak ten słup soli z czekoladkami. Leżą w kuchni i pewnie spleśnieją, bo ja ich nie zjem. Dla zasady. Jak czuł, że mnie obraził, to powinien przeprosić. A jak jego zdaniem nie obraził, to niech sam sobie te czekoladki zje! Choć z drugiej strony ja tych przeprosin wcale nie oczekuję, natomiast bardzo bym oczekiwała, aby ten sąsiad wcale się do mnie nie odzywał i nie zbliżał.  Przypuszczam, że chciał być taki towarzyski i rozrywkowy, że aż przeholował. Po tym wydarzeniu doszłam do wniosku, że brak mi stanowczości w kontaktach z ludźmi. Zamiast od razu się rozedrzeć, jak go wzięło na te głupkowate żarty, to ja jak hrabina spokojnie i bez słowa odeszłam z uniesioną głową, a potem w ciszy domowych ścian klęłam, że jak on śmiał. Znowu z drugiej strony nie będę się zniżać do poziomu jakiegoś chama... i tak źle i tak niedobrze. Pewnie w podobnych sytuacjach nie znajdę już złotego środka, życie mnie w jakiś sposób ukształtowało i nie nauczę się reagować chamstwem na chamstwo.