Pierwsza miłość

Chyba jest serial w tv pod takim tytułem, nie obejrzałam ani jednego odcinka, więc się nie wypowiadam, ale i tak wiem, że to nie serial dla mnie, wystarczyło przeczytać jeden opis jednego odcinka:) Jeśli mowa o serialach, to nie specjalnie mnie rajcują. Kiedyś obejrzałam "Psychozę" w odcinkach, do pewnego momentu oglądałam "Sprawiedliwych" i ... tyle ? A, i jeszcze "Stulecie winnych", ale ostatniego odcinka nie widziałam i oglądać dalej nie będę, bo przeczytałam książkę. Przy okazji dodam, że pierwsza część jest najlepsza, w kolejnych pojawia się tyle postaci, w tym niektóre o tych samych imionach, że momentami trzeba się mocno skupić i zastanowić o kim tak właściwie jest dany fragment. Przeczytać jednak można.

A chciałam o tej prawdziwej pierwszej miłości. Wspomnienie mnie naszło z okazji takiej, że jutro wybieram się na cmentarz , gdzie leżą moi Rodzice i Dziadkowie. Znajduje się on w miejscowości, z okolic której pochodził mój pierwszy chłopak. Miałam 17 lat, on był o rok starszy, kiedy się poznaliśmy za pośrednictwem kolegi mojej koleżanki. Był rudy jak marchewka i nieco piegowaty:) Kompletnie nie w moim guście, ani wtedy ani teraz:)  Był jednak trochę nieśmiały i taki jakiś ... delikatny i to mnie w nim pociągało. Ta delikatność w którymś momencie się na mnie zemściła, bo jak któregoś razu na spacerze zakochanych zaatakował nas obcy pies, to ja broniłam jego przed zwierzęciem, a nie on mnie:)

Przyjeżdżał do mnie na motorze w soboty i jeździliśmy na wiejskie zabawy:) Chłopak z motorem był obiektem zazdrości moich koleżanek. Wówczas młodzi chłopcy o samochodach mogli jedynie marzyć, już motor był szczytem możliwości. Mój chłopak mieszkał tylko z matką i był rolnikiem, czego jakoś nie przyjmowałam do wiadomości. Ojciec i mama tłumaczyli mi, żebym sobie dała z nim spokój, bo przecież nie pójdę na gospodarstwo do pracy. Mieli rację, wcale się na roli nie widziałam, po maturze wybierałam się na studia. On był ledwo po rolniczej zawodówce. Kompletnie jednak  nie robiło mi różnicy, czym on się zajmuje, bo przecież nie miałam zamiaru za niego wychodzić za mąż, tylko ze sobą chodziliśmy. Jego punkt widzenia był jednak inny, co zauważyłam po kilu miesiącach i dopiero wtedy zaczęłam się zastanawiać, jak wybrnąć z tego związku. Z jednej strony byłam zakochana, z drugiej strony moje plany  życiowe nie miały ani jednego punktu zbieżnego z jego planami. Zaczęłam rzadziej przyjeżdżać ze szkoły do domu (mieszkałam na stancji), wtedy on zaczął do mnie przyjeżdżać na tę stancję lub do szkoły, czasem nawet nie zdążył mnie o tym powiadomić listem (przecież to były czasy, kiedy o telefonach komórkowych nikt jeszcze nie słyszał). Było to dla mnie nieco kłopotliwe, bo bywało, że dla niego stojącego w drzwiach o poranku musiałam rezygnować z różnych spotkań i wycieczek w innym towarzystwie. Po niecałym roku znajomości, wczesną wiosną, zaczął snuć plany uwzględniając w nich także mnie. Ustępstwem na moją rzecz było to, że zamierzał zostawić matkę na gospodarstwie i zatrudnić się w mieście, w którym się uczyłam. Dla mnie wyznaczył rolę pracującej żony. I na leśnej ścieżce padł na kolana i mi się oświadczył. Przeraziłam się. Ani mi była w głowie jakakolwiek małżeńska stabilizacja. Chciałam się uczyć i korzystać z młodości, w taki zwykły sposób, bo nie byłam rozrywkową dziewczyną. Uważana byłam za spokojną i grzeczną osobę, która wysoko nosi głowę:) Oświadczyny potraktowałam jak udany żart, bardzo  śmieszny, aż do łez. Chłopak mocno się zmieszał, ale po powrocie do domu wysmażył mi list z ponownymi oświadczynami. I nawet mu odpisałam. Że nie i że zrywam z nim. Już nie czułam się z nim komfortowo, czułam nacisk i oczekiwanie, że zgodzę się na jego plany. A czego najbardziej w życiu nie znoszę ? Jak mnie ktoś do czegoś przymusza, nawet lekko i delikatnie, kiedy wywiera na mnie nacisk. Mam wtedy wrażenie, że jest to zamach na moją wolność. A wolność osobista dla mnie zawsze była i jest bardzo ważna.

Odchorowałam to zerwanie. Tydzień leżałam w łóżku przez całe dnie. Nie chodziłam do szkoły, nie jadłam, nie rozmawiałam. Po upływie tygodnia przyszła jedna z koleżanek, siłą wyciągnęła mnie z łóżka pod prysznic, zmusiła do zjedzenia czegokolwiek i zaczęłam ponownie żyć. Mój były chłopak następnego dnia po otrzymaniu mojego listu rozwalił traktor na wiejskiej drodze:) Jemu nic się nie stało, ale podobno pędził na złamanie kartu i z rozpędem rymnął do rowu.

Taki był koniec mojej pierwszej miłości. Z byłym chłopakiem od tamtego czasu nigdy więcej nie rozmawiałam, choć co kilka lat 1 listopada widujemy się na cmentarzu. Mówimy sobie tylko "dzień dobry". Nigdy się nie ożenił i został na gospodarstwie po śmierci matki. Prawie wcale się nie zmienił:) Nadal jest taki rudy i ma tę samą fryzurę, i tak jak wtedy chodzi w krótkich czarnych skórzanych kurtkach:)

Nie, nie mam kur i nie będę miała, ze zwierząt gospodarskich mam tylko koty i tak już zostanie:) Zdjęcie zrobione 8 czerwca 2012 roku gdzieś na wsi:)