Ta dzisiejsza sobota

Pierwszy cały dzień wolny od dłuższego czasu!:) Bez pracy zawodowej, bez żadnych gości. Córka z wnuczka wyjechały, druga wnuczka u drugiej babci, więc druga córka też cieszy się ze swobody i została w domu:)  Korzystając z wolnej soboty pomalowałam przedpokój, bo majster nie zdążył. Ładnie podszykował ściany, proste i równe, więc malowanie dobrze i szybko  mi poszło. Oczywiście pomalowałam na biało, tak samo jak wszystkie inne pomieszczenia. Wcześniej majster założył białe nowe drzwi. Podłoga z szarej terakoty. Na razie pusto w przedpokoju, bo stare meble wyrzuciłam. Podoba mi się ta pustka:) Jedynie mosiężne haczyki w ścianie, na płaszcze i torebki. I na kijki. Trzeba będzie jednak kupić jakąś półkę z siedziskiem na buty. I lustro powiesić, bo zajmuje miejsce w kącie... Ale to potem, teraz nie mam na to czasu i pieniędzy, są ważniejsze wydatki:).  Bo w poniedziałek jadę w Bieszczady na tydzień. Yupiii...  A w następny poniedziałek nad morze, hurrraaa... :) Noclegi zaliczkowane, bilety nad morze kupione. W Bieszczady będę jechać autem. Ja tak ciągle o tym urlopie, bo co roku do tej pory to już w pięciu miejscach byłam, a w tym przez remont tak się zasiedziałam, jak nie ja. Tęskni mi się za luzem i cisza, żeby nikt do mnie nie mówił i niczego ode mnie nie chciał. 

Miałam ostatnio w pracy nieco przykrą sytuację. Na późnym dyżurze trafił mi się przypadek petenta, co do którego zachodziło podejrzenie, że jest zamieszany w porwanie. Nie jako przestępca, ale jako rodzina ofiary ukrywająca ten fakt przed policją i zbierająca okup. Nie chcę wchodzić w szczegóły, ale ja mam jakiś policyjny nos i często coś wywącham, częściej niż inni.  Dodatkowo w stresie  wyostrza mi się uwaga i zdolność analizowania. W przypadku nawet cienia podejrzenia przestępstwa mam obowiązek zastosować określone procedury.  I musiałam je zastosować niezależnie od mojej prywatnej oceny sytuacji. Wezwany patrol podjechał do gościa, ledwo skończył rozmawiać, pewnie był zszokowany. Czy to wyszło na dobre czy na złe, może się kiedyś dowiem, jeśli wezwą mnie na komisariat do złożenia zeznań.  I tak sobie myślę, jak różne przypadki chodzą po ludziach... W tym kontekście uważam się za szczęściarę, bo moje przypadki jakoś udało mi się przeżyć.  Nawet teraz, kiedy doszły do mnie sluchy, że mój ulubiony zięciunio czyli pierwszy mąż mojej starszej córki, która go porzuciła parę lat temu, bo się zakochała w zięciu nr 2, który nie jest ulubionym,... że tenże byly zięciunio przed laty miał na boku 15 lat starszą kobietę, mężatkę i ona mu załatwiła tę lukratywną prace, co my myśleliśmy, że ja otrzymał, bo jest taki genialny... No i nadal ma na boku te kobietę, a na  legalu młoda dziewczynę. I zrobiła się afera, bo mąż tej starszej kobiety wynajął detektywa i wszystko wyszło na jaw i szykuje się niezła chryja.  Jak w argentyńskiej telenoweli. A córka w brodę sobie pluje poniewczasie, że na rozwodzie wzięła winę na siebie i znosiła wrzaski i pogróżki byłej teściowej. I postanowiłam, że jak spotkam jej bylą tesciowa, to nie odwdzięczę się, ale powiem, że oczekuje, iż moją córkę przeprosi. Wiem, że ona też o niczym nie wiedziała, ale od gróźb wobec mojej corki mogla się wówczas powstrzymać. Tak uważałam wtedy i tak uważam teraz. 

Dzień się kończy. Oprócz malowania, zrobiłam bakłażana według przepisu AniM.

Wyszlo pyszne jedzonko, więc zachęcona smakiem skorzystałam z przepisu Olgi Smile na bakłażana w pomidorach.

Na zimno, wrzucony na kromkę chleba, smakuje nawet lepiej niż na ciepło. Pyszności, następnym razem kupię więcej bakłażanów, bo obie potrawy można zrobić na zapas i trzymać w lodówce i jeść na zimno. 

Za ciosem, zrobiłam tartę zachęcona przez Lucię. Wykorzystałam własnej produkcji dżem rabarbarowy z dodatkiem truskawek.  Wyszło pysznie, pokroiłam na ciasteczka, idealne do kawy lub herbaty.

Do tego lody kawowe i dzisiejszy dzień kulinarnie uważam za doskonały:) Kiedy poszłam nas działkę po bukiety, znalazłam takie coś w ziemi:)

To kawałek podkowy. Na szczęście. Niby nic, kawałek żelaza, na dodatek starego. Bardzo starego. Moja działka jest tuż za otuliną zabytku jakim jest pałac włoskiego hrabiego Scipio. Sąsiedzi budując się w samej otulinie, musieli zapewnić sobie nadzór konserwatora zabytków, nie za darmo przecież, i musieli oddać wszystko co znaleźli w ziemi. Owszem, znajdowali, ale nie oddali, bo ujawnienie znalezienia hacela czy klamki groziło wstrzymaniem budowy:)  Nieliczne znaleziska ukryli przed konserwatorem i ja też ukryję he he i będę sobie uważała, że mam kawalek podkowy, która odpadła z nogi hrabiowskiego konia i powieszę sobie na szczęście w przedpokoju w ramce za szybą:))) Bo kto mi.zabroni??:)