Powrót do przeszłości

Ostatki lata obfitują w różne imprezy. Byłam na targach wyrobów glinianych i kupiłam sobie duży gliniany wazon na kwiaty, żeby postawić w salonie na podłodze z bukietem słoneczników. Przy okazji zaopatrzyłam sie w litewski chleb z bakaliami i wędzone sery.  Innego dnia  byłam  na koncercie zespołu cygańskiego Don Vasyla - niby nie moja bajka, ale posłuchałam i popatrzyłam z przyjemnością.  Przy okazji poznalam bardzo miłego pana  emeryta, z którym miło pogawędzilismy o wycieczkach i emeryckim przyjemnym życiu pana:)

Zrobiłam też sobie kilkugodzinną wycieczkę rowerową po okolicy.  Odwiedziłam moją  fryzjerkę ulubioną i ostrzyglam włosy bardzo krótko. Podobam się sobie z taką fryzurą, jestem o wiele młodsza: )

A dziś postanowiłam pojechać w moje rodzinne strony.  Wystroiłam się, włożyłam elegancki but  i poprawiłam delikatnie urodę.
Okazało się, że i tam jest letni festyn, no więc poszłam .
Na plakacie przeczytałam, że w tej gminie wójtem jest J. mój szkolny kolega z podstawówki:) No i włączyły mi się wspomnienia:) Poznaliśmy się w siódmej klasie, kiedy zmieniłam szkołę. Był prymusem. I ja też:) Robiłam mu konkurencję, ale polubiliśmy się. W ósmej klasie chodziliśmy ze sobą. I wtedy pojawiła się ta wredna Elka. Tak łaziła, tak mąciła, udawała fałszywie moja przyjaciółkę, do mnie donosiła na J. , nachodziła jego, zrobiła taka krecią robotę, że jak przyszedl koniec roku szkolnego to ja patrzylam podejrzanie na J., a on na mnie... Potem poszliśmy do innych szkół,  drogi nam się rozeszły na zawsze, ale ciągle z przyjemnością wspominam J.  To był bardzo miły i fajny chłopak, choć wcale nie jakiś piękny. Od tamtej pory minęły... 43 lata! W tym.czasie spotkaliśmy się może ze cztery razy, zawsze przypadkowo,  zawsze  na cmentarzu w listopadowe święto,ostatni raz chyba 7  lat temu.  No i stoję na tym festynie, a tu prosto na mnie idzie identyczny jak ten 15-letni chłopiec, zgrabny, szczupły, z identyczną zarzuconą na bok grzywką... wójt gminy:) Idzie, nie widzi mnie, nie zaczepiam go, lekko się uśmiecham, on odruchowo odwzajemnia uśmiech, mija mnie.... robi dwa kroki i ... odwraca się niespodziewanie i z tyłu obejmuje mnie silnym męskim usciskiem obu rąk, przytula się i prosto w ucho mówi półgłosem "Moja dziewczyna". Prawie zemdlałam z wrażenia:))) Tłum się patrzy na swojego wójta, a on mnie podejrzanie obściskuje tuląc  się do moich pleców i obejmując ramionami, z głową przytulona do mojej:) I uśmiecha się od  ucha do ucha. Taki młodzieńczy, żadnej siwizny, wyprostowany, elegancki.
Ktoś go odwołał, cmoknął mnie w rękę i poszedł. A ja musiałam aż usiąść, bo mi się wszystko trzęsło, i ciało i dusza:) Śmieszna sytuacja, takie krótkie emocjonalne spotkanie po latach. Bardzo przyjemne:) I nawet przyznam, że odebrałam jego gest jako dość intymny, wiem, to głupie, ale poczułam jakiś prąd i energie:) To przypadkowe spotkanie nic nie znaczy, zostanie jednak w mojej pamięci jako coś bardzo miłego:)  I znów miałam 15 lat. I takiego jego zobaczyłam. Przecież to niemożliwe, żeby ten młody chłopak miał 58 lat:))) Jakbym się przeniosła w czasie.

Poza nim nie wypatrzyłam lub nie rozpoznałam nikogo ze szkoły, choć zdecydowana większość ludzi na festynie była z rocznika zbliżonego. Tylko z jedną koleżanka z podstawówki utrzymywałam kontakt, ale ona zmarła na raka 7 lat temu.

Jutro kolejny dzień z pracą i rozrywką. Wieczorem wybieram się na koncert rockowy, a w sobotę do teatru.  W niedzielę na jarmark żywności. W następny wtorek w Bieszczady, hurrra!  Intensywny i pełen emocji jest ten sierpień, mam nadzieję, że będzie więcej tych dobrych.