Wiejskie emocje

Roweruję prawie codziennie. Patrząc na zaorane ścierniska, myślę, że muszę się pospieszyć, jeśli chcę korzystać z letnich atrakcji. Jeszcze chwila, a rolnicy będą siać oziminy, a ja zamawiać opał na zimę.

Ludzie na wsi są inni. Mówię to z pełną odpowiedzialnością. Są pracowici i leniwi, mądrzy i głupi, są wiejskie żuliki i jednostki wykształcone.  Czyli tak jak w mieście, a mimo to inni. Mimo 7 lat spędzonych na wsi, nie weszłam z nikim w bliższe relacje. Owszem, znam paru najbliższych sąsiadów, jestem z nimi w poprawnych stosunkach, ale na bliższe znajomości nie ma szans. Kompletnie inna mentalność. Widać to na co dzień i przy specjalnych okazjach.
Co roku pod koniec sierpnia jest u nas dwudniowa fiesta, dni miejscowości. Jeden dzień to zawody sportowe i wędkowanie. Propozycja obejmuje udział w sportach amatorów, mieszkańców wsi. Dobrze, że jest klub sportowy, bo wszyscy obuci w lakierki i obcasy i białe koszule przychodzą tylko popatrzeć, a nikt nie chce brać udziału. Prowadzący robi co może, zachęca, mobilizuje, ale gdzie tam - grochem o ścianę.   Tak więc chłopcy z klubu ciągną te liny, podnoszą ciężary, rzucają mlotkami, a naród z piwem w plastikowych kubkach zerka i rechocze. A nie byłoby fajniej zmierzyć się sąsiad z sąsiadem, posiłować dla zabawy i zapozować do zdjęcia z pamiątkowym medalem?  Nie, bo ludzie na wsi nie umieją się bawić i nie są spontaniczni, za to są wrażliwi na to, co powie sąsiad i czy nie będzie się wyśmiewał, jak nie strzelę gola albo wywalę się przy przeciąganiu liny. To lepiej już posiedzieć z tym piwem... W mieście na podobnych imprezach trzeba odganiać chętnych, bo zgłasza się ich za dużo.

Drugi dzień to różne występy i stragany z jedzeniem przygotowanym przez okoliczne koła gospodyń. Królują wypieki, bigosy, nalewki, cukier w postaci waty itp.  Do tego stoiska z chińszczyzną czyli wcale nie tanie zabawki dla dzieci i inny szmelc. Obok dmuchańce i karuzele. Od rana występują kapele wiejskie, orkiestry dęte i disco polo. Wieczorem Gwiazda muzyki pop, naprawdę wielkiego formatu, aż się zdziwiłam, że taki wykonawca odwiedził naszą wieś. Jeden z czołowych polskich wokalistów, bardzo na topie, nawet lubię większość jego piosenek. Na placu zebrało się wiele ludzi, zapowiadała się fajna zabawa. Żeby nie było: koncert był fajny, wokalista bardzo charyzmatyczny, dawał z siebie chyba wszystko, dwoił się i troił, sam sobie był bardzo sprawnym konferansjerem... I co? Natknął się na mur. Widzowie w wielkiej gromadzie stali jak słupy soli. Sztywno i drętwo.  Prawie nikt się nie bujał w rytm muzyki, mało kto bił brawo, żadnych śpiewów i entuzjazmu, choć trzy czwarte Polski zna śpiewane piosenki. Nie mogłam uwierzyć, ale potem przypomniałam sobie, że jak był Warius Manx czy Mlynkowa, to było tak samo, tylko ja wtedy nie byłam sama, to aż tak bardzo nie obserwowałam widowni.  Teraz wstydziłam się za tę drętwotę i brak kultury. Bo czym innym jest przyjść na koncert i pożałować artyście oklasków? Po każdej piosence niemal cisza, tylko tu i tam pojedyncze brawa. Wyglądało tak, jakby ludzie przyszli, bo im się ten występ należał, a artysta niech się produkuje i spada. Mnie samej nogi chodziły do tanca jak oszalałe, na takim koncercie plenerowym naprawdę można się zabawić, ale nie na wsi. Może powinnam napisać: nie na naszej wsi? Nie wiem, o co chodzi, że ludzie są tak malo emocjonalni, a tak bardzo zamknięci. Niedawno byłam na koncertach w mieście, widzowie tam się bawią, uśmiechają,
Śpiewają wraz z wykonawcą, reagują emocjonalnie a od braw można ogłuchnąć. W końcu po to jest koncert, żeby przeżywać emocje, żeby się bawić. A nie stać nieruchomo jak słup z rękami w kieszeniach i pustką w głowie.  Byłam zszokowana i zawstydzona.
I jak już był koniec i artysta zniknął za kulisami, zła odwróciłam się, żeby wyjść z placu i ... Na kogo wpadłam?
Chyba nie powinnam pisać, bo 95% czytających nie uwierzy w takie zbiegi okoliczności. Mnie samej trudno uwierzyć, że przez 40 lat można kogoś spotkać zaledwie może cztery razy, a potem w dwa tygodnie już drugi raz z kolei. No na mojego dawnego kolegę wójta wpadłam:)  Byli w pięcioro, on, jakichś dwóch facetów i dwie kobiety. Mam nadzieję, że żadna z nich nie jest jego żoną, bo były w typie "kobiety w brązowych butach", a po nim spodziewałabym się towarzyszki życia w nieco innym typie:) Po krótkim chachacha cha powiedziałam "co za niespodzianka", a on, że wcale, bo wie od mojej siostry, że tu mieszkam, a on tu służbowo. Warunki nie sprzyjały, więc jeszcze tylko otrzymałam propozycję pójścia na drinka w najbliższych dniach, coby powspominać młode lata i wizytówkę z numerem telefonu.  Ale po co pytał moją siostrę o mnie? Wizytówkę odłożyłam, na razie nie mam w planie dzwonić, pomyślę o tym za tydzień, jak wrócę z Bieszczadów.

I wszystkich właścicieli kotów proszę o radę, jak się zapatrują na pomysł obróżki z dzwoneczkiem?  Czy kot sobie nie zrobi krzywdy zaczepiając się o jakieś gałęzie lub krzaki?  A bo te moje łachudry zasadzają się ostatnio na ptaki. Znioslam trzy myszy przyniesione do kuchni ( o tych przed domem nawet nie wspomnę), ale dziś przyniosły martwą sikorkę. Nie mam pojęcia, jak ją mogły złapać, no ale chyba martwej nie znalazły? Taki dzwoneczek mógłby ptaki odstraszyć. W necie różnie o tym piszą....
Ps. Urosły w kącie ogrodu, zebrałam duża miskę, po zasięgnięciu opinii, że to na pewno pieczarki:)