Jestem

Słucham RMF Classic i cieszę się wolną godziną. Bo mogę. Wreszcie:) Nie, nie narzekam. Lubię, jak się dzieje, nawet jeśli są to codzienne sprawy. Czas zajęty, bo i nadgodziny w pracy, zakupy mikołajkowe, pan majster do zakończenia drobnych prac w domu, potem miałam u siebie wnuczkę na 10 dni, samą. I goście nas nie omijali. Wstawałyśmy w środku nocy czyli o 5.15 i jechałyśmy do przedszkola/pracy na 7.00, wracałyśmy koło 17.00. Ja zmarnowana, ona nadal pełna energii i "babciu baw się ze mną", a babcia nie wie, czy ma się łapać za garnki czy pranie:) Wieczorami czytałyśmy "Cudowną Podróż" Selmy Lagerlof, moją książkę z z dzieciństwa, wydanie z 1962 roku:) . Jednak był to fajny czas, a ze względu na dziecko  przyspieszyłam o tydzień "przygotowania" do świąt. Piszę w cudzysłowie, bo ja się do świat raczej nie przygotowuję. Jednak dziecku trzeba zaszczepić zwyczaje świąteczne, więc piekłyśmy pierniczki (które zaraz potem zjadłyśmy:), robiłyśmy świąteczne dekoracje (hmmm... bez wysiłku, z tego co w domu już było), ubrałyśmy choinkę i powiesiłyśmy lampki na przydomowym świerku.

Wczoraj zawiozłam ją do drugiej babci, A wszystko przez to, że w pracy u córki z okazji świąt - żniwa. Zaczyna pracę o 6.00, kończy o 16 lub 18, także w weekendy. Mnie się to nie podoba, bo ona nie jest silną babą, raczej chwiejną emocjonalnie mimozą, ale nie przetłumaczysz... Na szczęście niedługo koniec tej orki, a ona się cieszy, że zarobi w miesiąc dwie pensje.

Moje spotkania z babcią najstarszej wnuczki są bardzo sporadyczne i wzbudzają we mnie negatywne emocje, przed czym się bardzo bronię siłą wewnętrznego spokoju i przekonaniem, że racja jest po mojej stronie:). Babcia, nie wiadomo dlaczego, uważa, że dziecko przedszkolne należy karmić papkami, żeby sobie nie niszczyło zębów. Wnuczka ma skończone 5 lat! Mimo to u babci dostaje zupki ze startymi warzywami i posiekanym drobniutko mięskiem. Drugie danie to zawsze ziemniaki w formie puree, zmielone lub siekane mięso, bez surówki, bo "mała nie lubi". Jak to nie lubi ??? Lubi i to bardzo, na przykład całe lub przekrojone wzdłuż na pół kiszone ogórki ( wg babci: ale zęby sobie połamie!), pomidory, surową czerwoną paprykę w kawałkach, surową marchewkę. Owszem, nie lubi drobno pociętych wymieszanych warzyw, kiedy nie wie, co je. Ale warzywa oczywiście zjada bez problemu i to w pierwszej kolejności, przed mięsem i ziemniakami. U babci wnuczka je bardzo jednorodnie, wciąż to samo. A przecież lubi także ryż, makaron i kasze, lubi rybę i naleśniki z serem.  Lubi dostać miskę z ćwiartkami jabłek, gruszek, pomarańczy czy sharon kaki i wcina aż się uszy trzęsą. U babci dostaje utarte jabłuszko, jak jakieś niemowlę. Według babci, sera do ust nie bierze, ryżu nie lubi. No nie wiem, skąd w niej taki upór i bzdurne przeświadczenia. Nie przekonasz, ona wie lepiej i już.

Druga sprawa to podawanie leków. Babcia kilkadziesiąt lat temu przez kilka lat była pomocą apteczną. Uważa się za znawcę leków, za lekarza niemalże. Karmi dziecko lekami z byle powodu bez wizyty lekarskiej. Już kiedyś była o to wojna, żadnych wniosków babcia z tego nie wyciągnęła. Kiedy wnuczka jest u niej i babcia zauważy, że ma np. katar, zaczyna się podawanie leków z apteki. A nie daj boże, jak jej się temperatura podniesie. 37 stopni i w ruch idą medykamenty. Ze dwa lata temu chyba wyraziłam wobec babci pogląd na takie postępowanie, także córka zażądała od razu informacji, jakby dziecko zaczęło zdradzać objawy choroby i nie podawania lekarstw, ale grochem o ścianę. Chrypka to ciężka choroba, kichnięcie to powód do leczenia. W niedzielę spędzaną jeszcze u mnie, małej podniosła się lekko temperatura, 37.2 stopnie. Powiedziała, że ją zaczyna lekko boleć brzuszek, a następnie solidnie rzygnęła. Potem położyła się na drzemkę, a jak wstała, było jej znacznie lepiej. Oczywiście, że się zmartwiłam. Z córką ustaliłyśmy, że czekamy, zobaczymy co noc przyniesie i ewentualnie, jak jej nie przejdzie, pójdę z nią rano do lekarza. Poiłam wodą, zrobiłam lekki posiłek, ale nie namawiałam do jedzenia, bo nie miała apetytu. Noc minęła spokojnie, cała przespana, rano wstała wesoła jak ptaszek i zjadła śniadanie. Po odwiezieniu do babci, poprosiłam ją o obserwowanie dziecka, bo może to jakiś wirus i dopiero się choroba zacznie i w razie co, aby była w kontakcie z mamą dziecka. No i zaczęło się. A dlaczego nie podałam dziecku apapu, trzeba było dać krople żołądkowe, jak tak można dziecko bez lekarstw zostawić... itp. itd. Zagotowałam się i rzekłam, że nie będę dziecka truć bez potrzeby, że gorączkę do 38 stopni organizm sam zwalcza "ucząc" się przy tym odporności, można okład zimny na czoło zrobić, że dziecku kropli na żołądek się nie podaje itp. Prawie mnie zjadła na takie dictum, bo ona lepiej wie, aż wnuczka biedna, co przy tym była rzekła do niej w mojej obronie: ale babciu, babcia nie miała w domu leków. Chciała dobrze, ale tym dolała oliwy do ognia:) Bo teraz usłyszałam, jak można w domu nie mieć lekarstw, kiedy się bierze do siebie dziecko. Prawie się pokłóciłyśmy, ledwo się powstrzymałam, bo o byle co i z byle kim (w sensie postawy) kłócić się nie będę.

Lekarstw w domu nie mam  żadnych. W  życiu nie kupiłam apapu i innych paracetamoli, i nie kupię, nigdy nie podałabym dziecku tego świństwa i sama nie wezmę.  Kiedy wiele lat temu miałam dolegliwości migrenowe, miałam w domu 1-2 tabletki przeciwbólowe, nie więcej, specjalnie na migrenę jeden wybrany rodzaj leku, dało się go w wersji rozpuszczalnej kupować na sztuki. Nawet jak miałam skręconą i spuchniętą nogę, nie wzięłam ani jednej tabletki przeciwbólowej, jedynie robiłam sobie zimne okłady i trzymałam nogę bez ruchu przez pewien czas. Teraz też nie mam w domu niczego przeciwbólowego, bo mnie nic nie boli. Jak mnie kiedyś zaboli to pójdę do lekarza i kupię, co mi przepisze. A jak mi przejdzie, to resztę leku zutylizuję w piecu c.o. Tak samo, jak mi dziecko w domu zachoruję, to je zawiozę do lekarza. Nie podam dziecku leku bez konsultacji lekarskiej, w końcu do przychodni można każdego dnia dotrzeć w kwadrans czy dwa, jeśli byłaby taka potrzeba. Nie biorę żadnych leków, gdy mnie lekko zaboli głowa, albo żołądek, co zdarza się rzadko. W szufladzie robiącej za apteczkę nie mam ani jednego lekarstwa, tylko materiały opatrunkowe i wodę utlenioną, na wypadek skaleczenia lub innego urazu, bo na wsi przy pracach domowych i polowych coś mogłoby się teoretycznie zdarzyć mnie albo np. sąsiadom, jakieś oparzenie przy piecu co, albo dziura w palcu przy wbijaniu gwoździa:) Lekarstwa w lekkich dolegliwościach to ostateczność, można sobie pomóc dietą, ziołami, odpoczynkiem. Każdy lek to środek chemiczny nieobojętny dla zdrowia. Oczywiście nie jestem wrogiem leków, one ratują życie. Trzeba je brać w chorobie, ale nie w chorobie wyimaginowanej czy przy lekkiej niedyspozycji. Jestem wrogiem półek z lekami w sklepach i kioskach, a na osoby ładujące te medykamenty do koszyka spoglądam z niepokojem, czy to przypadkiem nie lekomani, bo po co komu trzy opakowania ibuprofenu lub apapu ?

Wnuczka zdrowa, córka dowiadywała się u babci. Mogę spokojnie iść do pracy:)

A wieczorem zajrzę na Wasze blogi, bo się ostatnio baaardzo opuściłam z wizytami, za co bardzo przepraszam:)