Pogodnie i świątecznie

No ok. Trochę mnie nie było. Nie miałam czasu. Dużo pracy w pracy. Niekorzystne godziny tej pracy, więc ani ranka ani wieczora. Wracałam w nocy, spałam do 10.00, ogarniałam się i znów do pracy. Praca w ogródku. Drobne prace na działce. Wszystko to sprawiło, że mało zaglądałam na blogi. U mnie wszystko w porządku, zdrowie fizyczne i psychiczne dopisuje:) Pilnuję się zaleceń i zaopatrzyłam się w maseczki, żeby PIS nie pluł mi w twarz. Kontaktuję się tylko z tymi co muszę, do sklepu chodzę raz na dwa tygodnie (niczego nie brakuje i świąteczne zakupy zrobiłam w kwadrans), nie czytam głupot z FB, ale owszem posiadam profil, aby oglądać niedźwiedzie i inne cuda na profilu Nadleśnictwa Baligród. Kocham pana panie Nóżka, jest pan moim idolem:) I po to, aby otrzymywać messengerem filmiki o tym, jak najmłodsza wnuczka stawia pierwsze kroki oraz mówi pierwsze słowa, a średnia czyta alfabet i nazywa kolory po angielsku. Z najstarszą rozmawiam przez telefon. Takie czasy. Wirus podszedł pod drzwi, jeszcze nie pod moje. Zachorował mąż córki mojego brata. Leży trzeci tydzień w szpitalu, stan dobry. Nikt z rodziny się od niego nie zaraził, zostały zrobione wszystkim testy. Kontaktujący się z nim po jego zakażeniu odbyli kwarantannę. Chory leży w izolatce, poza tym szpital dedykowany dla zawirusowanych pustawy. Pacjent czuje się dobrze. Pewnie za parę dni wróci do domu. Test wyszedł mu po leczeniu negatywny, jednak na wszelki wypadek trzymają go jeszcze z daleka od ludzi, a on się nudzi i tęskni za golonką i piwem:)

Wiosna wybuchła kolorami i zapachami. Praży słońce, trawa, krzewy i drzewa zakwitły intensywnymi barwami. Wreszcie!

Świętować zaczęłam w piątkowe popołudnie, bo te moje święta to krótkie są, gdyż jutro idę do pracy. Zgarnęłam córkę z miasta w piątek i spędziłyśmy razem sobotę i pół dzisiejszego dnia wylegując się na leżaku, gawędząc i zajadając świąteczne przysmaki. Wieczorem w piątek rozpaliłyśmy w ogrodzie ognisko i siedziałyśmy do ciemnej nocy.

Najstarsza wnuczka od początku miesiąca u drugiej babci i stanęło na tym, że i na święta tam zostanie. Przykre to, bo planowałyśmy razem święta od dawna, ale bezpieczniejsze, jeśli dziadkowie i ona nie będą się z nikim kontaktować, bo przedszkola nadal zamknięte i potrzebna jest dalsza ich pomoc. Dziś po śniadaniu poszłyśmy z córką na łąki. O łąkach żadne ustawy nie mówią:)? Na polach i łąkach pusto, wszak to Wielka Niedziela, a dla ludzi ze wsi łażenie po nich to żadna rozrywka, a wręcz coś dziwnego. No to poszłyśmy robić te dziwne rzeczy:) Niestety, młoda wpadła w przerażenie na widok zaskrońców i po godzinie wróciłyśmy. Było ich sześć, jeden zaskakująco duży, ale tak szybko uciekały, że nie zdążyłam zrobić im zdjęcia, poza tym słońce świeciło prosto w wyświetlacz, córka piszczała i szarpała mnie, żeby uciekać, że wyszło to co wyszło, czyli same ogony:)

W ogrodzie było znacznie bezpieczniej, więc znów do obiadu zapadłyśmy na słońcu. Jedynie kosy  buszowały pod drzewami lub śpiewały jak szalone. Zauważyłam całe stada sikorek, rudziki, wróble, dzięcioła, sójkę, pleszki, synogarlice i wspomniane kosy.

Po odwiezieniu córki do miasta delektuję się ciszą i spokojem. Żeby spalić, co zeżarłam, a w szczególności czekoladowe ciasto i deser tiramisu, włączyłam sobie energetyczną muzykę i odbyłam sesję zumby he he:) Mam jeszcze film do obejrzenia na wieczór.

To nie jest lustrzane odbicie, to Lucek i kot córki, jeszcze zanim zawarły komitywę:)

I tak sobie pomyślałam, że wiele osób będzie zadowolonych z tych świąt innych niż zwykle. Bez nadmiernych wydatków, bez jeżdżenia setki kilometrów, bo wypada odwiedzić rodzinę, czy się chce czy nie;) bez całowania cioci Frani i wujka Gienia, których widuje się raz w roku, bo wypada zaprosić; bez politycznych kłótni przy stole,  bez przymusowych spotkań z teściami i nielubianym zięciem, bez zmęczenia gotowaniem i pieczeniem, sprzątaniem, bo co powie mama na kurz za szafą; bez wyrzucania jedzenia po świętach i bez pijackich burd, itp itd. W spokoju, w naprawdę najbliższym rodzinnym gronie i bez przymusu. Osobiście planowałam te święta ze wszystkimi moimi dziećmi i wnuczkami. Wyszło inaczej. To żadna tragedia. Będzie inna okazja albo i bez okazji. Wszyscy jesteśmy w bieżącym kontakcie, nikomu niczego nie brakuje, wszyscy zdrowi i to najważniejsze. Zjazd rodzinny zrobimy kiedy indziej.

Życzę Wam dobrego nastroju na pozostałe świąteczne dni i po świętach.