Nocne strachy

Jak wiadomo, mieszkam sama. Kilkoro znajomych regularnie mnie pyta, czy się nie boję. A ja zawsze odpowiadam: czego mam się bać ? Tylko raz przestraszyłam się psa sąsiada - czarnego jak noc, wielkiego jak cielę - który kilka lat temu po raz pierwszy przyszedł na moje podwórko przywitać się, a że  było koło 1 w nocy, gdy zaczął się o mnie ocierać, kiedy szłam od auta do domu, to nie dziwota, że się nieco przeraziłam:) Wszystkie włosy stanęły mi dęba a dusza usiadła na ramieniu gotowa do odlotu:) Od kiedy mieszkam na wsi, nie słyszałam, żeby komu coś się stało albo żeby komuś coś ukradli. Auto zazwyczaj stoi na podwórku otwarte, brama uchylona, w drzwiach tzw. garażu, gdzie trzymam sprzęty takie jak kosiarka, piła spalinowa i inne oraz sprzęt ogrodowy, przeważnie tkwi klucz. 

Pewnych emocji dostarczyła mi nocna akcja straży pożarnej, gdy po sąsiedzku palił się dach na jednym z budynków pałacowych, ale to już było dawno. Przestraszyłam się, gdyż obudzona z głębokiego snu zobaczyłam przesuwające się po podłodze światła. Strażak silną lampą penetrował ogród i podwórko sprawdzając, czy się gdzieś ogień nie przeniósł. Zanim to zrozumiałam, nieco byłam wystraszona i zastanawiałam się, czy to nie trzecia wojna światowa albo jakiś terrorysta ukrywa się u mnie w piwnicy:)

Emocji dostarczyły mi także dziwne dźwięki dochodzące z dworu jednej nocy ze dwa lata temu. Z niczym nie mogłam ich skojarzyć, a gdy nie ustawały, uzbrojona w latarkę poszłam na dwór zobaczyć, co to takiego. I okazało się, że to młode sówki uczyły się latać i wykorzystały do tego huśtawkę zawieszoną na skośnych palach, Wchodziły na piechotę po pochyłym drążku, wydając pazurami te właśnie dziwne dźwięki, potem z górnego drążka robiły hyc! znów wydając skrzeczący odgłos i ponownie właziły na górę:)

W tym roku jednego wieczoru przestraszyłam się saren. Poszłam z latarką na działkę po szczypiorek, bo mi się bardzo zachciało do późnej kolacji:) Z działką warzywną sąsiadują moje obie działki budowlane, na jednej z nich jest mały lasek. I kiedy ja pochylona skubałam szczypiorki, z lasku zerwały się dwie sarny. Najpierw odwrócona tyłem nie widziałam ich, tylko usłyszałam, że coś na mnie szarżuje i już w stanie nieomal omdlenia zauważyłam, że to śliczne sarenki. Jedna z nich nawet się zatrzymała i popatrzyła z ciekawością, co ja o tej porze tu robię:) W lasku sarenki mają swoje legowisko już od lat i czasem podjadały mi warzywa, szczególnie buraki i fasolkę szparagową, więc co roku stawiam szeleszczące strachy na wróble, wróć! - na sarny.

Marne te przygody, więc noc na wsi nie budzi we mnie strachu.

Kilka dni temu, kiedy byłam już po pracy i kiedy skończył padać ciepły deszcz, wyszłam na spacer, a było już koło 19.00.

Wyszłam bez telefonu, bez okularów, tylko z aparatem i tylko "na chwilkę". I tak sobie idę, idę... A tu kawałek tęczy, a tu mgiełka na polach ... i znacznie się od mojej wsi oddaliłam, Po kilku kilometrach zawróciłam i zobaczyłam, że idzie mgła do wsi. Będąc bliżej ( a było już ciemno), pomyślałam, że na łąkach w nocy to musi być extra. Żałowałam tylko, że nie mam okularów, bo niestety bez nich nijak nie mogłam odczytać tych maluśkich znaczków i hieroglifów na ekranie aparatu, aby odpowiednio go ustawić do wieczornych zdjęć i wyszło, jak wyszło, na oślep.

Musicie sobie trochę poruszać ekranem, żeby cokolwiek zobaczyć na tym zdjęciu poniżej:) Otóż było już blisko 22.00, kiedy postanowiłam wracać. Doszłam na kanału oddzielającego łąkę od lasu, pod drogą jest betonowy przepływ. I nagle w tej ciemności słyszę głośny plusk i jakieś ogromne cielsko wpadło do kanału! Ani czym poświecić, a nic nie widać prawie... Stanęłam i słucham. A tu nagle coś człap człap i znowu głośne chlup ! Podeszłam bliżej i zobaczyłam takie oto ślady. Każdy ślad wielkości mojej dłoni. 

Domyśliłam się, że to bobry. Postałam chwilę w ciszy, jakby mnie tu wcale nie było i one w to uwierzyły:) Zaczęły się bawić w wodzie, pływały na wyścigi oba w tę samą stronę, albo jeden w jedną, drugi z powrotem i jak się spotkały w połowie drogi, to nurkowały i waliły ogonem w wodę robiąc przy tym okropny hałas, który niósł się po łąkach.

Kiedy opowiedziałam o tym mojej fryzjerce (czekałam na termin półtora tygodnia!), stwierdziła, że ona uciekałaby z wrzaskiem, a tak w ogóle to na wsi nigdy nie wyszłaby na dwór po zmroku:)

A przecież na wsi w nocy jest pięknie i tajemniczo, a nie strasznie:)

Dziś mam wolną sobotę. Pojechałam do sąsiedniego miasteczka na cotygodniowy targ po sadzonki, bo mi wszystkie ogórki wymarzły, niestety, w czasie dwóch mroźnych nocy. A tu nie ma sobotniego targu! Muszę czekać do środy, bo w naszej gminie targowisko czynne, ale czy będą ogórki ? Niektórzy sadzą ziarna ogórków prosto w ziemię, mówią, że urosną jeszcze. Macie jakie doświadczenia ?

Pada od rana. I tak co drugi dzień. 

Na trawniku zakwitła łączka, aż szkoda kosić:) Zresztą teraz i tak to niemożliwe, bo za mokro.

Jagoda kamczacka czeka do poniedziałku na moją najstarszą wnuczkę, która uwielbia te jagódki:)