Włóczęgi małe i mniejsze

Często chodzę na tzw. spacery. Piszę "tzw.", bo najczęściej jest to po prostu marsz, przeważnie          z kijkami, z postojami na podziwianie krajobrazu i kontemplację ciszy i zapachów. Bywa, że jak się rozpędzę to i 15 km przejdę i jestem z tego dumna:) Właściwie to teraz cała moja rozrywka (oprócz czytania). Dalsze wyjazdy wstrzymane, na te bliskie co kilka dni też się udaję, ale nie za daleko, bo pewne sprawy i praca trzymają mnie na miejscu. Na tych pieszych wędrówkach towarzyszy mi aplikacja endomondo i ona  mnie mobilizuje: no jak to, jeszcze jednego km nie przejdziesz ? A co tak wolno? Znaczy się, to ja sobie tak pogaduję, jak mi ona melduje ile przeszłam i z jaką prędkością:) No i tak sobie do przodu pomykam. Jak się nie ma co się bardziej lubi, to się lubi to co jest pod ręką. Parę dni temu pojechałam nad Wisłę, ale samej rzeki za bardzo nie widziałam, bo utknęłam w Solcu nad Wisłą. Pooglądałam sobie zabytki, poszwędałam się po ryneczku, popatrzyłam na dolinę Wisły i zjadłam ogrooomną porcję lodów. W tym gałkę czarnych. Jadłam lody w takim kolorze pierwszy raz. Bo szare wulkaniczne próbowałam na Nissirosie. A te czarne z Solca miały smak kokosowy.

Tu można zobaczyć, co widziałam i uwieczniłam: Solec nad Wisłą

Idąc za ciosem, przekroczywszy Wisłę zajrzałam do małej miejscowości Chodel, bo wyczytałam, że są tam ruiny kościoła na wyspie i nabrałam ochoty je zobaczyć. Po drodze teren prosty jak stół, po obu stronach szosy sady, bardzo ładnie i europejsko to wygląda:) O ile Solec n/Wisłą (nie mylić ze Zdrojem) to dosyć klimatyczne miasteczko, to Chodel  niestety nie zrobił na mnie dobrego wrażenia, ot zwykła większa wieś. A co się naszukałam tych ruin! Z centrum nawigacja pokazała że to 1300 m i znalazłam tabliczkę potwierdzającą kierunek, jedną. A potem to chyba powinnam przelecieć nad lasem, przepłynąć wpław i.. już bym była na miejscu. Tylko, że latać nie umiem. Pływać zresztą też. I już własnym sumptem, na zasadzie domysłów i kombinacji wreszcie trafiłam. Niestety, tylko z daleka  mogłam obejrzeć ruiny, bo są faktycznie na wyspie na prywatnym stawie i nie prowadzi do nich żaden pomost. Napisałam o nich tutaj: Chodel

Na wyjeździe z Chodla dopadła mnie gwałtowna ulewa. Po kilku minutach jazdy w strugach deszczu zauważyłam, że do wsi zmierzają wozy straży pożarnej, jeden za drugim. Zdziwiłam się, bo tylko padało, nie było wyładowań. Potem w radio usłyszałam, że jechały do wybuchu gazu. Dwie osoby zginęły, pewnie słyszeliście w ogólnopolskich mediach.

Była u mnie córka z wnuczką, poszłyśmy jednego wieczoru na spacer. Najpierw wnuczka na pniu przerzuconym przez kanał wypatrzyła kunę. Chwilę spokojnie siedziała i wpatrywała się w nas.  To  ładne zwierzątko. Niestety, nie miałyśmy aparatu. Podekscytowane postanowiłyśmy podejść do rzeki, do miejsca, gdzie czasem zwierzęta przychodzą napić się wody. Liczyłyśmy, że może nam dopisze  szczęście i zobaczymy sarny. Nie dotarłyśmy:) Po drodze natknęłyśmy się na łące na wielką łoszę:) Ostrożnie podpatrywałyśmy zza krzaka, a potem na wszelki wypadek oddaliłyśmy się.  One teraz mają 1-2 miesięczne cielaki, klępa nie uciekała na nasz widok, może miała małego przy sobie, wolałyśmy zatem nie konfrontować się z 600-700 kilowym cielskiem. Emocje jednak były:)

Właściwie codziennie, wychodząc na przechadzkę natykam się na jakieś zwierzęta - zające, wiewiórki, siwe czaple - to  "urobek" z wczoraj.

Wczoraj też miałam zaskakujące spotkanie z człowiekiem. Oceniam, że jak dla mnie, nie było ono przyjemne, może nawet obraźliwe, choć pewnie są kobiety, co by się z tego ucieszyły:) Otóż przed wieczorem wracam z przechadzki z kijami, w koszulce bokserce i krótkich spodenkach, czerwona od upału i zziajana, z rozwianym włosem i już niedaleko domu spotkałam jednego z sąsiadów, mieszkającego z rodziną kilka domów głębiej we wsi.  Grzebał saperką na poboczu w poszukiwaniu robaków, obok oparte dwie wędki i wiaderko na ryby. Kiedy się zbliżyłam, podniósł się, przywitał i powiedział, że długo się do tego zbierał, bo jest nieśmiały, ale chciał mi powiedzieć, że mu się  bardzo podobam, już od dawna i chciałby mnie odwiedzić, ma pyszną naleweczkę i byłaby okazja wypić. No, ludzie, zatkało mnie do tego stopnia, że prawie  języka w gębie zapomniałam. Kiedy się odetkałam, wydukałam, że nie trzeba sobie tak żartować z poważnych kobiet, że alkoholu nie piję, a jak przyjdzie koleżanka, to nalewkę mam swoją, więc niech się nie fatyguje. Trochę się pośmiałam i po prostu uciekłam:) No, nie biegłam przecież, ale szybko się pożegnałam, bo on ten swój tekst o podobaniu się i propozycję powtórzył znowu i zrobiło mi się nieswojo, choć był grzeczny i kulturalny. Dla mnie to było okropne! Przede wszystkim facet jest żonaty! Znam się dobrze z jego dwoma synami i córką, widzimy się raz czy dwa w tygodniu. Nie odwiedzamy się, ale zamienimy czasem kilka słów przez płot albo na ulicy. Z jego żoną wymieniamy grzecznościowe "dzień dobry". I w tej sytuacji, jak on miał czelność coś takiego mi zaproponować! W życiu nie dałam mu żadnego pretekstu do takiego zachowania! Dla mnie to po prostu stary facet (no, ze dwa lata ode mnie starszy, ale wg moich kryteriów jest po prostu stary i żonaty:) Nawet, jakby nie był żonaty, to bym na nim nawet ćwierć oka nie zawiesiła;) Teraz nieco jestem wystraszona. Nie chodzę od wczoraj  na spacer drogą w tamtą stronę, gdzie on mieszka. Mam teraz nad rzekę i do lasu trochę dalej inną trasą:) Boję się, że on mnie znowu zaczepi albo nawet naprawdę przyjdzie. I tak go za próg nie wpuszczę, ale jakby się pojawił, będzie to dla mnie coś okropnego! Rano wychodząc do ogrodu, żeby wypić kawę, rozglądam się dyskretnie. Facet zaburzył moją prywatną przestrzeń życiową, składając mi taką propozycję. Naruszył mój święty spokój.
Zastanawiam się, czy by nie zaprosić ze 2-3 razy kolegę Wójta i demonstracyjnie przejść się z nim po wsi, może to przemówi:) Kolegi wójta nikt tu nie zna, więc sobie opinii nie zmarnuje lansując się ze mną, ponadto od pewnego czasu jest wolnym człowiekiem (znaczy niezaobrączkowany), to i ja nie stracę opinii:) Świętyjeżu, czuję się jak jakaś nierozgarnięta nastolatka:)