Obrazkowo

No ja nie wiem, co z tym kotem:) Taki był domowy, przytulaśny, upasiony nawet nieco, a teraz co? Prawie go nie widuję, tak się włóczy. Łaskawie wieczorem koło 22-23 wraca, najada się,  śpi do 1-2 w nocy, najada się, budzi mnie,  żeby go wypuścić, wraca koło 7, najada się, śpi. Tylko patrzeć jak znów wstanie najeść się i znów przepadnie. Szczególnie martwią mnie te jego nocne spacery, bo we wsi nie brak wałęsających się luzem burków. Kiedy próbuję na siłę zatrzymać go w domu, to się odgraża podrapaniem mojego żółtego skórzanego ulubionego fotela lub zanieczyszczeniem drzwi wyjściowych:) I tak przy tym wrzeszczy, że się nie da wytrzymać.  I od tego szlajania się schudł. Na szczęście kropelki skutecznie odstraszają kleszcze, ale rzepów na sierści codziennie naznosi. Oj, te chłopy...:)

A jak już przy chłopach jesteśmy... Na czwartek i piątek wybierałam się na wycieczkę, ale w środę wieczorem kolega wójt zadzwonił zaprosić na kawę. Odmówiłam w związku z wyjazdem i tak słowo do słowa i wprosił się na tę wycieczkę i skróciłam ją do jednego dnia. Z noclegiem trochę niezręcznie by było.  Celem były okolice Birczy. Napiszę o tym miejscu obszerniej, ale nieco później, bo niestety zarówno wczoraj jak i dzisiaj pracuję. Wczoraj byłam tak zmęczona po dyżurze, że zasnęłam w ubraniu koło 19:) Kot mnie potem obudził zza okna, więc się tylko rozebrałam i znów zasnęłam. Już nie pamiętam, kiedy poszłam spać tak wcześnie. Chyba, jak byłam dzieckiem:)

Tak więc dzisiaj tylko trochę obrazków.

W czasie podróży zatrzymaliśmy się na śniadanie na leśnym parkingu i poszliśmy kawałek na spacer. Natknęliśmy się na polany pełne wrzosów. Jeszcze nie kwitną, ale wyobraziłam sobie jak to będzie we wrześniu...

W miejscowości Rudka koło Sieniawy zobaczyliśmy taką oto cerkiewkę. Widać, jaka jest malutka.

Żniwa w pełni. Pamiętam z mojego dzieciństwa te tłumy na polach, rzędy ludzi przy łanach, konne wozy, małe traktory... A teraz jeden kombajn i przyczepy.

Niżej: cerkiew w Piątkowej. W rzece moczyliśmy nogi zmęczone chodzeniem.

A to już widoki ze szlaku Doliną Cisowej.

Niżej wieża widokowa w Pruchniku i widoki z niej.

Rynek w Pruchniku.

Sanktuarium w Jodłówce. Czy ktoś odważyłby się skorzystać z tych kubków przy źródełku uważanym za cudowne?:)

Cerkiew w Jaworniku Ruskim.

Remontowana cerkiew w Lipie. Panowie budowlańcy byli bardzo weseli i mili:)

Cerkiew i kapliczka w miejscowości Malawa. Mieszkańcy, pewnie młodociani, na znaku miejscowości zmienili tę nazwę na MyLowa. Z błędem, ale skojarzenie jednoznaczne:)

To już Bircza i kaplica grobowa Kowalskich, a jeszcze niżej kościół parafialny.

Mam po tej wycieczce pewne przemyślenia.  Kolega wójt okazał się dobrym towarzystwem, nie jęczał i nie stękał. Nie pił piwa. Interesował się. Wyszukiwał ciekawostki w necie. Zachwycał się. Nadążał za mną:)  W drodze: tam ja prowadziłam, on z powrotem i nie wymądrzał się na temat kobiet w roli kierowcy. W naturalny sposób przyjął, że skoro ja miałam auto z pełnym bakiem, to on płaci za obiadokolację w Przemyślu i nic nie trzeba było w tej kwestii ustalać. Prawie cały czas uśmiechał się i miał dobry humor. Zabawnie żartował z panami przy remontowanej cerkwi. Zaproponował moczenie nóg w rzece:) Rozmowa się kleiła i nie rozmawialiśmy o pracy, ani mojej, ani jego. I nie wspominaliśmy  szkolnych czasów.  Po prostu byliśmy na wycieczce.

No i pomyślałam, że od czasu do czasu fajnie tak spędzić czas. Z kimś  nienamolnym, nienachalnym, z kimś kto nie narzeka i ma coś do powiedzenia. Byle nie za często:) Bo ja jednak lubię sama. Przy nim nieco krępowałam się  nagle zmienić plany, bo mi się jakiś pagórek podobał i bym na niego chciała wleźć, choć go nie ma na trasie i na tym pagórku też nic nie ma. Albo pomilczeć. Jakoś mi się wydawało, że moje milczenie odbierze negatywnie, a momentami po prostu nie chciało mi się gadać. To oczywiste, że w towarzystwie trzeba się do siebie wzajemnie dostosować, ale mnie czasami to gniotło:)

Byłabym zadowolona, jakby nasza znajomość pozostała na tym poziomie, jak jest. Raz na jakiś czas zobaczyć się bez zobowiązań i miło spędzić czas.  Tymczasem moja przyjaciółka, gdy jej opowiedziałam o wyjeździe, od razu zapytała, czy umówiłam się na randkę i czy on mi się podoba. Na jaką randkę?? I co za różnica, czy on mi się podoba czy nie? Owszem, jest przystojny czyli szczupły, wysoki, proporcjonalny i bardzo sprawny czyli  w moim guście, ale piękny nie jest, choć ma miły wyraz twarzy. I sympatyczny sposób bycia. Na pewno podoba się kobietom. Panowie w tym wieku najczęściej mają podwójny podbródek i wystający brzuch:)

Mam nadzieję, że nie wszyscy mężczyźni spotykają się z kobietami w celu zawarcia jakiegoś związku:) Ta moja koleżanka akurat powinna wiedzieć, że różne są kolory znajomości. Ona ma partnera, który się z nią cztery lata spotyka, sypią z nią, ale o wspólnym zamieszkaniu i ożenku nie chce nawet słuchać, a ona z tego powodu płacze po nocach. A dla mnie to by była idealna sytuacja,:) Jednak teraz nawet o tym nie myślę i nie podrywam mojego kolegi wójta:) 

Mając drugi dzień wolny, wybrałam się na rowerową przejażdżkę i w swojej okolicy też znalazłam widoki godne podziwu.