Polska prowincjonalna

Koncert Korteza się odbył. Co prawda nie w moim mieście, ale co to znaczy te kilkadziesiąt km, kiedy chce się posłuchać swojego idola:) Oczywiście, że pojechałam, choć cena biletu nie była niska. Impreza odbyła się na powietrzu, w amfiteatrze, w maseczkach i z zachowaniem dystansu tzw. społecznego czyli dwa metry. Niemniej emocje były, a temperatura na widowni okazała się wysoka. Kortez na żywo brzmi idealnie, tak samo jak na studyjnych płytach. Ma także doskonały zespół. Dla mnie extra.

Kolejne dni mojej nieobecności na blogach mijały mi zbyt szybko niż bym chciała. Kilka dni po pracy opiekowałam się najstarszą wnuczką, trzy razy tą najmłodszą. W te dni dla siebie już nie wykroiłam ani godziny, bo wracałam wieczorem zmęczona bieganiem, zabawami w piasku i huśtaniem:) Jednego dnia miałam pod opieką obie, i choć obie grzeczne jak aniołki, to jednak napięcie spowodowane koniecznością wzmożonej uwagi zmęczyło mnie podwójnie. Serdecznie współczuję babciom, które wnukami zajmują się codziennie.
Trochę nerwów spowodowanych wypadkiem bliskiej koleżanki, prawie codzienne wyrabianie przetworów z ogórków, malin, mirabelek i moreli dopełniają obrazu moich codziennych dni.  Udało mi się na jedne dzień pojechać na wycieczkę. Miałam w planie Chełm Lubelski, ale nie dojechałam:) Zatrzymały mnie te piękne okoliczności przyrody:)

Czyż nie wygląda jak jakiś wulkan ? Nie wiem, jak komu, ale mnie wciąż nasuwało się takie skojarzenie. Z różnych stron pojawiało mi się to wzgórze na horyzoncie.

Jak też inne malownicze widoki.

Tą polną drogą dotarłam na wzgórze zwane Stawską Górą, gdyż znajduje się koło wsi Staw. Na szczycie jest rezerwat roślinności kserotermicznej i fajny punkt widokowy na okolicę.

]

Kiedy zobaczyłam tę roślinę, wpadłam w dziką euforię:) To dziewięćsił popłocholistny. W Polsce występuję w czterech miejscach, z czego dwa na Lubelszczyźnie. Piękny jest, a jaki duży! Liście rozpościera na szerokość pół metra. I są tu całe polany tej rośliny ukrytej w trawach. Ma mnóstwo igieł, bardzo ostrych - sprawdziłam:) Jest pod ścisłą ochroną, wpisany do Czerwonej Księgi Roślin jako gatunek zagrożony wyginięciem.

Na polach na wzgórzu zwanym Kozia Góra widziałam żurawie.

Zdjęcie zrobione z bardzo dużej odległości. Nie wiedziałam, co to są te ciemne plamy na tle zieleni, myślałam, że krowy, a to stado luźno chodzących koni.

Patrząc z drogi, myślałam, że to dom, a to wiejski kościółek.

Mimo, że to stosunkowo blisko granicy wschodniej, mało tu śladów ukraińskiego sąsiedztwa. Jedynie ten mały nagrobek w chaszczach z tablicą, że to miejsce dawnego ukraińskiego cmentarza. I ten grób rodziny Wasilewskich znajdujący się kilometr od drogi. Wasilewscy to byli prawosławni Ukraińcy, którzy przyjęli  obywatelstwo polskie, choć pozostali przy wierze prawosławnej. Zginęli z rąk hitlerowców za pomoc partyzantom w czasie II wojny światowej. Wsie na tym terenie są zamożne, ogromne gospodarstwa, stada krów, wielkie nowe domy, nowe drogi. Po drodze natknęłam się na sztuczne zbiorniki wodne do rekreacji i wędkowania.

Przy polnych drogach dzikie jabłonki, albo jakieś czerwone  drobne jabłuszka, albo papierówki. Jak jakiś dziki człowiek, nazrywałam całą torbę, szarlotka wyszła extra:) Podobno kradzione nie tuczy... No zobaczymy, jak ją już zjem:)

Dzisiejszy dzień też cały poza domem. Pojechałyśmy ze śląską córką na stadninę. Na widok moich talentów nawet koń się uśmiał:)

Ale i tak pojadę jeszcze w czwartek na cały dzień. A w piątek czeka mnie wielka podróż, ale o tym to będzie po powrocie, czyli ... o rety, to już będzie wrzesień! Niemożliwe...

Czy Wam też czas tak szybko ucieka ?