Siedzimy... nic się nie dzieje...

U mnie nic się nie dzieje, mija dzień za dniem, pracuję w domu, wychodzę na piesze wędrówki z kijkami, podziwiam jesienną przyrodę, czytam, słucham muzyki, dziergam na drutach sweter, rozlałam nalewki do butelek. Upiekłam chleb, bo nie chciało mi się iść do sklepu. Poznałam na wiejskiej drodze jakiegoś miłego pana z sąsiedniej wsi. Obejrzałam ze dwa filmy, a wczoraj to nawet "Dom nad jeziorem" z Sandrą Bullock i Keanu Reevesem. Nie szkodzi, że film jest nieco pozbawiony sensu i naiwny:) Tym razem wyłączyłam myślenie i zdałam się na emocje:) Keanu jest taki słodki:)) Chyba sobie znajdę w netflixie jakiś inny jego film i obejrzę dzisiejszego wieczoru. A wiecie, że on ma pochodzenie amerykańsko-chińsko-hawajsko-angielskie ? A urodził się w Libanie. Ma opinię najlepszego producenta filmowego na świecie. I choć miał wszystko, to szczęście rodzinne go ominęło. Córka urodziła się martwa, a żona zginęła w wypadku samochodowym. Na jego FB jest taki wpis: (...) Każdy dzień jest cenny i traktujmy go w ten sposób. Nie ma żadnej gwarancji, że jutro nadejdzie, więc żyj już dziś." 

Tak robię, na swoją miarę:)

Ponieważ inni też siedzą w domu, to gadamy sobie przez telefon, codziennie z kim innym. Jednak nasze rozmowy są nieco bardziej inteligentne niż w poniższym skeczu:)

No, niestety, w przestrzeni tzw. publicznej dzieje się wiele. Oglądam filmy z Krakowa, Wrocławia, Warszawy, z ulic, kościołów i jestem z jednej strony dumna, że TO się dzieje po  tak haniebnym wyroku tzw. TK i po ostatnich decyzjach tzw. rządu, a z drugiej strony czuję wstyd za to, że tak musi być, że wzorujemy się na Salwadorze i Białorusi. Kto nie widział jeszcze tego filmu, powinien go obejrzeć.

Wiem, wiem, to już się robi nudne... ale co począć, kiedy na dworze mimo jesieni jest tak pięknie ? Któregoś dnia przed wieczorem poszłam na łąki i byłam świadkiem czegoś, co wcześniej widziałam tylko na filmach przyrodniczych. Szłam sobie drogą i nagłe usłyszałam głośne "szuuuuuu..!" i nade mną przeleciała ogromna czarna chmura składająca się z tysięcy ptaków; pewnie nawet kilkadziesiąt tysięcy ptaków przeleciało w kierunku północnego zachodu i zapadło w łąkę! Zanim otworzyłam zamek w kieszeni kurtki, zanim wyjęłam aparacik i wydobyłam go z futerału... było już po wszystkim. Udało mi się uchwycić tylko ostatnie sztuki, spóźnialskich:) Z drogi słychać było rozlegający się na okolicę głośny świergot. Miejsce, gdzie usiadły było oddzielone pasem bagienka, a z drugiej strony rzeką, nie udało mi się dojść. Zresztą na ziemi nie zobaczyłabym ptaków, bo był to jakiś drobny gatunek, a łąka dzika, niekoszona. To spotkanie zostanie mi na długo w pamięci.

Te ptaki, co widać na zdjęciach, to zaledwie mała grupka, "ogonek" dużej chmary.

 

Po jasnym dniu następowała pogodna noc...

Natomiast dzisiaj dzień wstał mglisty. Mgła nie ustąpiła do południa, więc nie czekając na słońce wyszłam na spacer. Wg endomondo przeszłam tylko 8 km, ale dotleniłam płuca i nawilżyłam skórę:) W przyrodzie spokojnie i cicho. I kolorowo, mimo braku słońca.

A w czwartek było jak niżej:)

Niestety, nie udało się z powodu ogłoszonych obostrzeń wyruszyć dalej, więc mój plan wyjazdu w Bieszczady tej jesieni spalił na panewce. Zima ma być łagodna, więc może jeszcze kiedyś...

I byłoby nawet całkiem nieźle, jakby nie te ciągoty jedzeniowe:) 24 godziny na dobę w domu, to pokusa dla żołądka:)

Chyba sobie muszę narzucić jakieś ograniczenia:) Niby mieszczę się jeszcze w ubrania, ale jak tak dalej będę sobie dogadzać, to nie wiem, z jak wagą przywitam wiosnę:)

ps. I już miałam zakończyć ten nudny wpis, kiedy usłyszałam w radio, że ze schodów prowadzących do bazyliki na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie narodowcy wraz z prezesem stowarzyszenia Marsz Niepodległości Robertem Bąkiewiczem, zrzucili na bruk kobietę, którą następnie zabrało do szpitala pogotowie. A Bąkiewicz ze swoimi przydupasami z Ordo Iuris stoi pod bazyliką dalej! W glorii i chwale, pod opieką rządu i kleru! Boże, jeśli jesteś, to czemu nie grzmisz???