Znalezisko

Kot mnie terroryzuje. Wstaje rano o 5.40 czyli jak dla mnie, w środku nocy i domaga się saszetki (to nic, że suche leży w misce) oraz wypuszczenia na dwór. Odzwyczaił się przez lato od kuwety i dopiero jak przez pół godziny z łóżka się nie zwlokę, idzie do łazienki. Raz się to zdarzyło. Bo jednak wstaję wkurzona jego wrzaskami. Poza tym grozi mi podrapaniem mojego ukochanego żółtego fotela. Jak już wyczerpie repertuar wrzasków, wystarczająco podepcze mnie po głowie, a ja nadal nic, to staje naprzeciwko fotela z wyciągniętą łapą, artykułuje ostrzegawcze charakterystyczne miauuuuu i efekt osiągnięty, pańcia  wyskakuje z łóżka z bluzgami, że gupek nie da spać i szlaja się po nocach (bo ciemno jeszcze o tej porze:) Z góry wyjaśniam, że nie mogę zamknąć drzwi do sypialni, bo je próbuje wyłamać i robi taki hałas, że umrzyk by wstał. Zastanawiam się, czemu nie wpadł na pomysł, żeby od razu atakować fotel, tylko najpierw robi inne podchody, ale myślę, że on mnie po prostu lubi i daje mi szansę. Bo to bardzo mądry kot ten Lucek:) Czasem nawet rozmawiamy i on doskonale rozumie co do niego mówię i mi odpowiada. I ja też go kocham. I nawet mu wybaczam, że z każdym tygodniem robi się coraz szerszy, bo ja jednak wolę szczupłych mężczyzn:) Cóż, saszetki Sheby nabyte w dużej ilości dzięki słusznej promocji robią swoje. I notoryczne wygrzewanie się przy kaloryferze także.

ps. za adres i numer telefonu do Tworek z góry dziękuję, jeszcze całkiem nie zwariowałam:)

Foto: Lula

Jesień nadal rozpieszcza kolorami i na zmianę, a to mgłą, a to słońcem.  Nie żałuję sobie spacerów przed pracą. Bo po pracy to od razu prawie noc. Wieczorami za to wybieram zdjęcia moich wnuczek do fotoksiążki, każda z nich dostanie taką w prezencie, albo na mikołajki albo na gwiazdkę, zależy, kiedy uda się wydrukować. Nie do wiary, mikołajki za miesiąc. Dla najstarszej zamówiłam jeszcze jeden prezent. Cały zestaw do decoupage. Ona ma 6,5 roku, poradzi sobie. Namiastkę wykonałyśmy podczas wspólnego tygodnia i fajnie jej poszło, choć nie miałyśmy wszystkich potrzebnych materiałów i korzystałyśmy z domowych zamienników. Praca zdalna ma swoje zalety, także taką, że mogłam zająć się wnuczką, kiedy jej mama wykonywała swoją pracę w niestandardowych godzinach.  To był fajnie spędzony czas na spacerach, zabawach na placu zabaw, malowaniu farbami, rysowaniu kredkami, zabawie w farmę, czytaniu książek i wykonywaniu eksperymentów. Topienie jajek w wodzie bez i z solą, odwapnianie jajka w occie, robienie wulkanu z sody itp. zajęcia bardzo jej się podobały. 

Zrobiłyśmy także  kwiaty w słoikach (po ogórkach:). Pomysł naszedł nas nagle, więc bez inwestycji żadnych wykorzystałyśmy, co w domu było. "Upiekłyśmy" w piekarniku ziemię ogrodniczą, piasek z piaskownicy i kawałki patyków zebrane pod świerkiem, ucięłyśmy z ogrodu ukorzenione sadzonki hedery i wykorzystałyśmy małe kaktusiki oraz kamienie i muszle znad Morza Egejskiego czy innego Adriatyku do dekoracji. Wkład małej ogrodniczki w pracę był bardzo duży, ja tylko "rządziłam" :)

Jeden słoik pojechał do jej mamy, drugi został u babci. Jestem dumna z pracy mojej wnuczki, a kwiatki w słoiku ozdobiły okno w salonie. 

1 listopada spędziłyśmy we trzy w domu. Dopiero po odwiezieniu dziewczyn pojechałam późnym popołudniem w miejsce pamięci narodowej, gdzie byłam umówiona z kolegą wójtem, i już po ciemku zapaliliśmy lampki poległym w II wojnie światowej, a potem w miejscu kaźni SB. Tu groby są symboliczne, a kości pomordowanych, bez ładu i składu, zasypane i rozjeżdżone buldożerami w latach 50-tych. Było wszędzie dużo ludzi, choć cmentarze puste. Zresztą, cała ta akcja z zakazem wstępu na cmentarze była bez sensu. Wystarczyło dziś popatrzeć na cmentarze: gęsto od ludzi, setki osób przechodzi alejkami, palą się tysiące zniczy. Co się odwlecze, to nie uciecze, ale rząd chyba nie zna tego przysłowia. W naszej wsi jest gospodarstwo, gdzie oprócz innych upraw, w dwóch szklarniach przygotowują chryzantemy na 1 listopada. wiadomo, w tym roku w tych szklarniach zostały. Jednak sąsiedzi i inni mieszkańcy wsi stanęli na wysokości zadania i wykupili kwiaty. Przed każdym domem na wsi stoją teraz donice z chryzantemami, po 6, 7 lub czasem nawet więcej. I u mnie też.

Z nowinek powiem jeszcze, że jednak obcięłam włosy. Z dłuższymi nie poznawałam się w lustrze. Po ostrzyżeniu zobaczyłam, że mam 10 lat mniej :) Na razie nie farbuję, zostanę z czarnymi własnymi. Pani fryzjerka mnie zachęciła mówiąc, że wcale nie mam siwych włosów, więc powinnam korzystać i nosić naturalne - skorzystałam z jej rady. Niby nigdzie nie chodzę między ludzi (bo wiadomo, jak jest) i może ktoś by powiedział, że skoro nikt mnie nie ogląda, to co za różnica jak się wygląda, jednak na takie dictum odpowiem, że jednak wygląd jest istotny, dla siebie samej, dla poczucia własnej wartości (bo jednak szata zdobi człowieka) i dobrego samopoczucia. Nawet jak idę na spacer to chcę wyglądać "do ludzi", a nie jak zaniedbana baba:)

Dzisiejszy dzień był bardzo pogodny, słoneczny i ciepły. Bardzo mnie to cieszy, taka jesień mogłaby być do marca:) Całkowicie przypadkowo odkryłam rezerwat o nazwie Wodny Dół. Ode mnie to tylko kilkadziesiąt kilometrów, a zdjęcia obejrzane w internecie bardzo mnie zachęciły. Po późnej porannej kawie zapakowałam do auta siebie i kijki i pojechałam. Droga dojazdowa okazała się bardzo malownicza, jednakże prosto pod słońce:)

W internetach przeczytałam, że są wyznaczone trzy szlaki o różnych długościach (to się potwierdziło na wjeździe do rezerwatu) oraz, że jest to miejsce mało znane. To się nie potwierdziło.  Parking pękał w szwach! Naliczyłam (razem z moim) 29 aut. W każdym po 2-3 osoby, to już tłum. I wciąż nadjeżdżali. Jednak ludzie rozproszyli się po trzech różnych trasach. Ja oczywiście wybrałam najdłuższą (wg opisu 4-5 godzin marszu) i tu było cicho i spokojnie, spotkałam tylko kilka osób. 

 

To nie jest porysowane szkło w aparacie, to babie lato:)

Hmmm... dość oryginalnie wygląda kora na tej sośnie, nie wiem, czy to nie na skutek ingerencji człowieka, ale w rezerwacie ...?

W rezerwacie ochroną - oprócz lasu i roślinności - objęte jest także ukształtowanie terenu. Przysięgam - zdjęcia nie oddają urody miejsca, wąwozy są naprawdę bardzo malownicze. Wodny Dół to potężna sieć wąwozów lessowych żłobionych przez całe wieki spływającą nimi wodą. Procesy te nie ustały i zdarza się podczas większych czy długotrwałych opadów, a także w trakcie roztopów, że woda spływa malowniczymi wąwozami w stronę doliny rzeki. Ja dotarłam tylko do wlotu wąwozów, zaraz powiem dlaczego, więc w przyszłości czeka mnie powtórka w celu przejścia całego szlaku, także tej części, która wiedzie dnem największego wąwozu.

A co mnie zatrzymało ? Pies. Ten oto, co poniżej. Porzucona głodna suczka, na skraju odwodnienia. W środku lasu, bez obroży, bez smyczy. Poczęstowana kanapką zjadła ją w mgnieniu oka i już mnie nie odstąpiła. Przechodząca kobieta powiedziała, że  gdy kilka godzin wcześniej szła szlakiem w stronę "tam", psina leżała w tym samym miejscu. No to co ja miałam zrobić ? Przez kwadrans zastanawiałam się intensywnie. Pracuję zdalnie w domu. Nigdzie nie wyjeżdżam, bo wiadomo. Za pół roku emerytura. Mam ogródek. Mieszkam sama. I tak co rano kot budzi mnie o świcie.

Ok. Zabrałam psa do domu przerywając wycieczkę. Dostała pić. Dostała jeść, dwa razy po małej porcji, bo nie wiem ile głodowała i jak zareagowałaby na większą porcję. Ma zdrową błyszczącą sierść, więc wcześniej ktoś o nią dbał. Na początek zamiast obroży dostała bandankę. Nie szczeka na kota. Do domu weszła bardzo ostrożnie, bardzo dokładnie wszystko obwąchała, na Lucka pomerdała z radości ogonem. Lucek raz prychnął, raz odgonił ją od swojej miski i ogólnie jest dobrze. Przebywają w tym samym pomieszczeniu, a jak kot chce przejść, pies mu ustępuje z drogi. Psinka jest ufna, pcha się do głaskania, opiera się łapami o kolana, wciska pysk pod pachę. Chyba zatem była dobrze traktowana. Choć z drugiej strony, kiedy byłam z nią jeszcze na parkingu, jakaś rodzina się nią zainteresowała. Dzieciom dała się tarmosić z uszy, ale jak mężczyzna chciał ją pogłaskać to się cała skuliła, pozwoliła, ale taka wycofana była. Po domu chodzi za mną krok w krok. Ja w sypialni - ona za mną. Ja do salonu - ona za mną. Ja do kuchni - ona staje w przedpokoju, bo tu rządzi Lucek:) Ogólnie wygląda na zdrową, ale zmęczoną. Odsypia. Kiedy robiłam sobie kolację, położyłam jej koc w przedpokoju, żeby mnie widziała. Od razu się ułożyła. Teraz śpi na dywanie w sypialni. Dałam ogłoszenie na facebooku najbliższego rezerwatowi miasteczka i gminy, może znajdzie się właściciel. Trochę w to wątpię, bo jakby mnie w rezerwacie zginał pies, to obwiesiłabym ogłoszeniami tablice (a jest ich tam ze czterdzieści) oraz parking i wiatę. Do wsi z tego miejsca jest wiele kilometrów, ze wsi  nie zabłąkałaby się do lasu, trzymałaby się ludzi. Stąd moje przypuszczenie, że ją ktoś porzucił w tym lesie. Jutro idę z nią do weterynarza, żeby ją zbadał i ocenił stan. Ma moim zdaniem obrzmiałe sutki, może rodziła niedawno. Ale ja nie znam się na psach, nawet mnie zaskoczyło, że ona sika nie podnosząc łapy:)) Kupię jej smycz i wszelkie psie akcesoria i pewnie już u mnie zostanie.

Oto Luka (od look - poszukać, popatrzeć - bo przecież szukała i wypatrzyła: mnie:)

, 

Wygląda prawie tak samo, jak nieżyjący już pies mojej starszej córki. Kiedy wysłałam jej zdjęcia Luki, powiedziała, że bardzo mi jej zazdrości. Nawet zaproponowałam, że jej ją zawiozę, ale ona teraz nie za bardzo ma czas na zajmowanie się psem przy dwóch etatach, studiach podyplomowych i małym dziecku.

Chyba zatem dołączyłam do grona psiar:)