Barwy życia

Gotuję mięso. Duszę właściwie. Będę dziś miała gościa na obiedzie, a wiadomo, że faceci to raczej mięsożercy są. Dla siebie usmażyłam naleśniki z rabarbarem ze słoika (własnej roboty, pychota) i z bitą śmietaną. Na deser jabłecznik. Ponieważ kolega przybędzie autem, to żadnych procentów do obiadu nie podam, zatem słuszną ilość wina wlałam do mięsa:) Zainspirowałam się tym vlogiem:

Składniki proste, wszystko mam w domu (oprócz tego specjalnego grzyba, ale spokojnie można go pominąć). Martwi mnie tylko, że jak robię żeberka w pomidorach, to pachnie w całym domu, a teraz jakby ... skromniej ? Może tylko mi się zdaje... Niemniej sos smaczny, pikantny choć jednocześnie słodki, więc może nie każdemu mężczyźnie posmakuje. Mięsko rozpływa się w ustach, kawalunio spróbowałam:) Pomysł dobry, bo ze względu na większą obecność ziemniaków może to być danie jednogarnkowe. Takie mi wyszło:

A powyższy kanał oglądaczom YT polecam, bardzo fajna kobitka go prowadzi. W jednym z odcinków zauważyłam, że bardzo zmiękcza wymowę. Czy to wpływ małego dzieciątka (tiu tiu tiu dzidzia:) czy wpływ koreańskiej mowy ? Odpaliłam jakąś lekcję koreańskiego w Internecie i oni tam cały czas: ciecie ciecie ciu ciu ciu ciu :))

Właściwie do Azji mnie wcale nie ciągnie, dlatego teraz więcej nią się interesuję:) ... bo mi nie żal tego co obejrzę w internecie, choć pełno tam prawdziwych skarbów przyrody i architektury. Europejskich skarbów żal mi jak nie wiem co, chyba bym się pochorowała nerwowo, jakbym jeździła palcem po mapie w miejsca, które niby są w zasięgu, ale jednak poza zasięgiem. Wrrr...  Dotarłam nawet na blog koreański o modzie https://blog.naver.com/815712, i jakby nie charakterystyczne buzie, to moda całkiem europejska, a niektóre ciuszki przygarnęłabym, choć są prezentowane na znacznie młodszych modelkach.  Z tego bloga pochodzi poniższe zdjęcie:

Zimowa koreańska ulica.  Wszyscy na czarno w najmodniejszych kurtkach:) To mi przypomniało mój pobyt w Tbilisi. Kiedy wyszłam na ulicę pełną ludzi, otoczyła mnie czerń i szarość. Bez wglądu na wiek i płeć, wszyscy byli odziani w bure, ciemne ubrania, a ja w czerwonej puchowej kurtce i niebieskich spodniach wzbudzałam zainteresowanie, wyróżniając się wyraźnie wśród przechodniów.

Osobiście posiadam kolorowe okrycia wierzchnie, zimą noszę ciepłą kurtkę w kolorze musztardowym, drugą niebieską. Wiosną założę płaszcz w kolorze żółtym, kurtkę mam czerwoną. A, mam jeden płaszcz szary i jeden skórzany 3/4 czarny! Na lato mam przygotowane płaszczyki w kolorze białym, różowym i w biało-czarną kratkę. A jak tam u Was ? Emanuje od Was szarością czy wesołą barwą ? 

Znalazłam na jednej stronie o tematyce modowej taką ciekawostkę: co kolor ubrania mówi o człowieku?

Żółty – barwa ta sprawia, że jesteśmy  bystrzejsi i pogodniejsi. To powoduje, że w oczach pracodawcy mamy szansę na awans. Warto nadmienić, że jest jednocześnie on najczęściej wymieniany, jako najmniej lubiany kolor. 

Szary – sprawia, że czujemy się starsi, niż jesteśmy w rzeczywistości. Czujemy się w nim również mniej pewni siebie. Wśród naukowców panuje zgoda, że szary wiąże się z depresją.

Ciekawy był eksperyment przeprowadzony przez badaczy z Uniwersytetu Albrechta i Ludwika we Fryburgu, który polegał na porównaniu osób zdrowych i chorób na depresję pod kątem widzenia przez nich obrazów, których kontrast się zmieniał. Brano pod uwagę aktywność nerwów wzrokowych, które odpowiadają za dostarczanie obrazu do naszego mózgu. Co z tego wynikło? Okazało się, że osoby z depresją wykazały się dużo słabszą reakcją na zmieniające się kontrasty od osób zdrowych. Powiedzenie, że osoby z obniżonym nastrojem widzą świat w szarych barwach, można traktować zatem dosłownie.

Czerwony – dodaje siły i kompetencji. Kobiety ubrane w czerwone ubrania wydają się przebojowe i pewne siebie. To również kolor pożądania i seksu.

Czarny – dodaje powagi i autorytetu. Sprawia, że ludzie nabierają do nas respektu, ale i dystansu. Kojarzony jest z profesjonalizmem, ale i chęcią dominacji.

Brązowy – kolor przyjaźni i serdeczności. Niedługo może zastąpić czerń i stać się najbardziej uniwersalną barwą.

Fioletowy – kojarzony jest z kreatywnością. Powinny postawić na niego osoby o dużej ilości zainteresowań, otwarte na nowe pomysły i rozwiązania. To barwa dla nich.

Różowy – barwa ta może symbolizować lekkie podejście do życia. Kolor ten obniża również poziom agresji. W jednym z więzień w latach 70. XX wieku przeprowadzono ciekawy eksperyment. Cele osadzonych pomalowano właśnie na różowo. Efekt? Mniejsza liczba zachowań agresywnych i spadek napięcia.

Ktoś powie, że jemu kolorowe ubrania nie pasują do urody. Ale ! Wyróżnionych jest przecież aż 12 urodowych typów kolorystycznych, a wystarczy poznać 4 podstawowe (wiosna, lato, jesień, zima), by udowodnić, że takie stwierdzenie nie jest prawdą.

Typ urody wiosna: jasna cera, delikatne rumieńce, włosy blond, oczy niebieskie lub zielone. Do takiego typu najlepiej pasują ciepłe, intensywne kolory – błękit, beż, zieleń, pomarańcz, czerwień.

Typ urody lato: delikatna skóra, brązowe włosy, piwne, zielone lub szare oczy. Lato rozpromieni się w towarzystwie pastelowych kolorów – róże, szarości, błękity, delikatne fiolety to zdecydowanie dobry wybór.

Typ urody jesień: złocista cera, piegi, rude włosy, piwne, zielone lub orzechowe oczy. Jej urodę podkreślają przede wszystkim brązy, intensywna zieleń i elegancka czerń.

Typ urody zima: ciepła, oliwkowa skóra, czarne lub ciemnobrązowe włosy, brązowe oczy. Dobrze jej w kontrastowych zestawieniach: czerwień, czerń, mocny granat, fiolet, grafit – to zdecydowanie jej żywioły. 

Jakbym miała siebie podsumować, to jestem... przedwiośnie:) Urodowo zima, ale z ciągotami kolorystycznymi ku wiośnie. Za czarnym nie przepadam. Granatu nie lubię.

A w ogóle, to uważam, że do niczego mi ta klasyfikacja nie jest potrzebna, gdy mam ochotę coś włożyć. Liczy się nastrój chwili, okazja, humor.  Dziś na przykład włożę szarą sukienkę w czerwone i niebieskie kwiaty. Bo mi się podoba. Bo ja się w niej sobie podobam. A to chyba najważniejsze ?

Zresztą, ostatnio bywa, że wkładam dżinsy, kowbojki i puchówkę i mało dbam o elegancję. Młodsza kupiła (czytaj: zaliczkowała) mieszkanie, teraz i my i sprzedający latamy załatwiając różne formalności, zanim u notariusza nastąpi przekazanie pozostałej kwoty. Nerwy. Stres. Głowa pełna myśli, czy o czymś nie zapomnieliśmy. Młoda się pakuje, choć przeprowadzka pewnie będzie najwcześniej pod koniec kwietnia albo i w maju. Jakoś trzeba ten czas przeżyć:)

Kolorowe ptaszki biegają za oknem, ale "ptaszek" z filmu swoim śpiewem nie ustępuje tym prawdziwym.

Zima się niby skończyła, ale świat nadal bury i nie zachęca do wycieczek, zatem mimo wolnej niedzieli nie zaplanowaliśmy żadnego wyjścia oprócz spaceru z psem po okolicy. Wieje i choć niebo co chwilę się przejaśnia,  ciężkie ciemne chmury wiszą w pobliżu. Będziemy grać w szachy:)

Idę więc włożyć swoją sukienkę w kwiaty i czekam na gościa. Udanej niedzieli.